Տեսնելով դստերս փեսացուին՝ ուշաթափվեցի․․․Նա իմ առաջին սիրո ճիշտ կրկնօրինակն էր

Տեսնելով դստերս փեսացուին՝ ուշաթափվեցի․․․Նա իմ առաջին սիրո ճիշտ կրկնօրինակն էր։Բոլորի համար շատ կարևոր է այն օրը,
երբ դուստրը ծնողներին է ներկայացնում է իր ընտրյալին: Բայց մեր հերոսուհու պատմության մեջ իրավիճակն այնքան էլ սովորա-
կան չէր: Ամբողջ օրը Վալենտինան տեղը չէր գտնում:Թվում էր՝ արձակուրդային օր է,պետք է պառկել, հանգստանալ:Իսկ միթե՞ Հնա-
րավոր էր: Նրա միակ դուստրը՝ Նատալին, այսօր խոստացել է գալ ոչ սովորական հյուրի հետ:

Վերջերս Վալենտինան հասկացավ, որ դուստրն ընկեր ունի: Իսկ ո՞ր մայրը չի ցանկանում իմանալ իր դստեր գաղտնիքները: Եվ ահա
մեր հերոսուհին սկսեց հարցաքննել Նատալիինն՝ ի՞նչն ինչպե՞ս է:Դե՛, վերջիվերջո աղջիկը տեղի տվեց:

-Այո՛, կա մի տղա: Նրա անունը Սերգեյ է: Լավ, գեղեցիկ, աշխատասեր, խելացի: Եվ կարծես թե նրանց մոտ ամեն ինչ իրական է:

Դե՛, եթե իրական է, ուրեմն այդպիսի պատմությունները պետք է գեղեցիկ ավարտ ունենան` ամուսնության առաջարկով: Եվ ահա մի
օր Սերգեյը Նատալիին ամուսնության առաջարկ արեց:Եվ քանի որ աղջիկն արդեն ծանոթ էր նրա ծնողների հետ,ժամանակն էր փե-
սացուին ծանոթացնել հարսնացուի մորը: Նա մենակ էր մեծացրել Նատալիին: Աղջկա հայրը վաղուց էր լքել ընտանիքը:

Նրա մա-սին արդեն մոռացել էին:Դե լա՜վ,ին՞չ ենք անընդհատ անցյալից խոսում: Եկեք ներկայից խոսենք: Վերջապես հյուրերը եկան:
Վալենտինան իրեն կորցրեց: Կինը վազեց միջանցք՝ դստերը և նրա փեսացուին դիմավորելու:Նայեց նրան՝ երջանիկին, հայացքը թե-
քեց կողքին կանգնած բարձրահասակ տղային և գունատվեց: Իսկ հետո հանկարծ ուշագնաց եղավ:Խելքի եկավ այտերի թեթև հար-
վածներից: Բացեց աչքերը՝ կողքին՝ վախեցած դուստրը և նրա ընկերը: Նրանք ոչինչ չէին հասկանում:

-Մայրի՛կ, արի շտապ օգնություն կանչեմ: Ի՞նչ պատահեց քեզ, — հարցրեց Նատալին:

-Ո՛չ, ո՛չ, ոչ մի տեղ մի՛ զանգեք: Ես շուտով լավ կզգամ ինձ,- պատասխանեց տանտիրուհին՝ վեր կենալով հյուրի օգնությամբ:

Եվ ահա մայրը ջուր խմեց, շունչը տեղը բերեց, հանգստացավ: Ժամանակն է լրջորեն խոսել:Աղջիկը կասկածում էր, որ մայրը վատա-
ցել է իր փեսացուին տեսնելուն պես: Բայց նա անթերի էր` գեղեցիկ, ընկերական, ոչ ամբարտավան: Այդ դեպքում ինչի՞ հետևանք էր
նման արձագանքը: Դե՛, մայրը ստիպված էր պատմել ամեն ինչ ամենասկզբից:Դա այն իմաստով, որ կնոջ պատմությունը սկսվեց նը-
րանից… երիտասարդությունից:

Եվ որպեսզի ամեն ինչ բոլորի համար պարզ լինի, Վալենտինան բացեց պահարանը և հանեց հին լուսանկարների ալբոմը: Թերթելով
այն՝վերջապես ցույց տվեց դրանցից մեկը:Նայելով նրան՝ Նատալիի ու Սերգեյի բերանները զարմանքից բաց մնացին: Լուսանկարում
դեռ երիտասարդ Վալենտինային գրկել էր … Սերգեյը, նրա դստեր փեսացուն:«Ինչպե՞ս կարող է դա լինել»,- հոգոց հանեց աղջիկը:
Եվ մայրը պատմեց, թե ինչպես դա կարող է լինել: Տղան, ով գրկել էր երիտասարդ Վալյային, Ռոմանն էր: Եվ նա հենց Վալենտինայի
առաջին սերն էր: Դա տեղի է ունեցել շատ վաղուց՝ ավելի քան քսան տարի առաջ:

Այն ժամանակ նա ուսանողուհի էր: Ինքը նույնպես: Նրանք հանդիպեցին և… հոգին սլացավ դրախտ: Սիրում էին միմյանց խենթա-
նալու աստիճան: Նրանք ծրագրել էին ամուսնանալ: Իսկ ավարտելուց անմիջապես հետո նրանք հիմարաբար վիճեցին և բաժանվե-
ցին:Նրանք ուշքի կգային,կհաշտվեին:Բայց Ռոմանն աշխատանք ստացավ և ծանր հույզերով մեկնեց հեռու՝երկու հազար կիլոմետր՝
շինարարություն անելու համար: Իսկ Վալյան բարկությունից ամուսնացավ մեկ ուրիշի հետ:

-Ասա՛ ինձ, Սերգե՛յ, քո հայրանունը Ռոմանովիչ է, չէ՞,- իր պատմությունն ավարտեց Վալենտինան՝ հյուրին ուղղված հարցով: Սերգեյը
միայն զարմացավ.

-Դուք պարզապես շատ նման եք նրան,- ժպտաց Վալենտինան.- ինչպես ջրի երկու կաթիլ: Պարզապես ինձ համար անսպասելի էր,
ինչի պատճառով ես գլխապտույտ ունեցա: Մեր հերոսուհու կյանքն ամուսնու հետ չստացվեց: Նույնիսկ անտեսելով դստեր ծնունդը՝
նրանք բաժանվեցին: Չնայած ուրիշներից վատ չեն ապրել: Բայց երևի տղամարդը հասկացել է, որ կինն իրեն չի սիրում: Կամ սիրում
է, բայց մեկ ուրիշին: Վալենտինան չի զղջացել ամուսնալուծություն համար: Դստերը միայնակ է ոտքի կանգնեցրել: Բայց այդպես էլ
չի ամուսնացել: Միշտ իր առաջին սերն է հիշել: Եվ այդ սերն այնքան անսպասելի էր, որ տարիներ անց ինքն իրեն հիշեցրեց:

-Իսկ ինչպե՞ս է հայրդ,- համարձակվելով՝ հանկարծ Վալենտինան հարցրեց Սերգեյին, երբ նրանք բոլորը մի փոքր հանդարտվել և ո-
րոշել էին ճաշել:

-Իսկ Դուք հիմա ինքներդ նրան հարցրեք,- պատասխանեց տղան անմեղ ժպիտով:

— Ես զանգահարել եմ նրան և պատմել Ձեր մասին: Նա արդեն շտապում է այստեղ:

-Նա գալիս է այստե՞ղ,- չգիտես ինչո՞ւ, վախեցավ մեր հերոսուհին :

Եվ այդ պահին հնչեց դռան զանգը: «Երևում է՝ նա արդեն ժամանել է …»,- ուսերը թոթվեց Սերգեյը:Եվ Նատալին, նայելով բազկաթո-
ռին ընկղմված մորը, գնաց բացելու դուռը:

Դատելով ամեն ինչից՝ կյանքն այս տանը շատ շուտով կտրուկ կփոխվի…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика