Տաքսու վարորդը բռնեց ձեռքս և թույլ չտվեց իջնել, իսկ հետո․․․
Դա տեղի էր ունեցել ձմռանը։Ես 18 տարեկան էի, համալս արանից տուն էի վերա դառնում։ Այն ժամանակ ես նոր էի ընդունվել առա ջին կուրս, երեկոյան էի դասի գնում։ Բավա կան չէր, որ դասերը ժամը 9-ին էին ավարտվում, նաև այդ օրը դասախոսը եր-կար պահեց մեզ, քանի որ թեմա էր բացատրում։
Մի խոսքով, երբ հասա մետրո, մտա ծեցի, որ շատ ուշ կհաս նեմ տուն և որոշեցի տաքսի նստել։Տաքսու վարորդը ինձ շատ կաս-կածելի թվաց, բայց մոտակայքում այլ մեքենա չկար և ստիպված եղա նստել։Չհաս ցրեց նա շարժվել, երբ մի տղա պատուհանից մտցրեց գլուխը և ասաց․
-Ինձ մինչև Թատրոնի փողոց է պետք հասնել, ընկերս էլ է հետս։
Ես նույնպես այդ փողոցն էի գնում։Վարորդը համաձայնեց նրանց էլ տանել։Տղաները ճանապարհին կատակում էին, շատ ուրախ էր անցնում։Ուղևորության մասին լավ տպավորո ւթյունը փչացնում էր միայն վարորդը։ Երբ տղա ները փորձում էին նրա հետ էլ խոսել, վարորդը բարկացած նայում էր նրանց։
Վերջապես տեղ հասանք։ Տղաները վճարեցին և դուրս եկան մեքե նայից։ Ես նույնպես ուզում էի իջնել, երբ վարորդը բռնեց ձեռ-քիցս։ Երբ դուռը փակ վեց, մեք ենան արագ կտրվեց տեղից։Ես այն քան էի վա խեցել, որ չէի կարո ղանում ոչ շարժվել, ոչ գոռալ։ Բայց վարորդը ուղղակի մի պտույտ կատարեց և եկավ նույն տեղը։
-Ներիր, եթե վախեցրի քեզ։ Բայց այդ երիտասարդներն ինձ բոլորովին դուր չեկան։ Ես մտածեցի, ավելի լավ է 10 րոպե ավել ծախսեմ, քան թողնեմ, որ մի աղջկա նեղացնեն։ Հանգիստ գնա տուն, ես կտեսնեմ, եթե նրանք նորից հայտնվեն։
Տղաներն արդեն այն տեղ չէին։ Ես հանգիստ սրտով վազեցի մինչև մեր շենքի մուտքը և փակեցի դուռը։
