Տանից դուրս գալիս աստիճանների վրա սավանով փաթաթված նորածին տեսա․ Մոտեցա՝ կողքին մի երկտող էր դրված․․․
Իմ անունը Մաքս է: Ես ունեմ գրեթե ամեն ինչ. լավ աշխա տանք, տուն, մեքենա, ընկերներ: Միայն սիրելի կին չունեմ:Ես սիրում եմ զվարճանալ: Իմ կյանքում շատ աղջիկներ են եղել: Նրանք ինձ շատ են սիրում, իսկ ես չեմ հաս կանում, թե ինչի համար: Բայց օգտվում եմ դրանից:Մի խոսքով, կյանքս այսպես է անցնում. աշխատանքային օրերին ես օրինակելի որդի եմ և ջանասեր աշխա-տակից, իսկ հանգստյան օրերին ակումբներում եմ զվարճանում:Մի օր էլ իմ դռան առաջ հայտնաբերեցի ծածկոցով փաթաթված փոքրիկի: Ես մոտեցա, և երկտող գտա.
«Քո աղջիկն է, Անին: Ես նրան չեմ կարող պահել, թող մնա քեզ հետ»:
Ես զանգեցի մորս: 15 րոպե անց նա մեր տանն էր:Մայրս գրկեց փոքրիկին, նրան կերակրեց և փոխեց տակդիրը: Մենք սկսեցինք մտածել. թե ինչ պիտի անենք: Հայրությունը հաստա տող թեստ հանձնելու որոշում կայացրեցինք:Արդեն մի շաբաթ երեխան մեր տանն էր: Ես նրան շատ էի կապ վել, սիրում էի նրան հետևել, նայել, մինչ քնած է: Նա հրաշք է…Վերջ ապես եկան անալիզի պա-տասխանները. ես փոքրիկ Անիի հայրն եմ:
Ոստիկանության շնորհիվ գտանք երեխայի մորը: Պարզվեց, նա 19 տարեկան է, իմ հերթական ընկերուհիներից մեկը: Աղջիկն ուղղակի վախեցել էր, որ չի կարողանա երեխային մեծացնել:Մենք փորձեցինք նոր կյանք սկսել: Այժմ ապրում ենք միասին. ես, սիրելի կինս և մեր հրաշք Անին: Մենք իսկապես եջանիկ ենք…
