Վերջերս ինքաթիռով վերադառնում էի արտերկրից, երբ մի երեխա․․․Այդպիսի բան ամեն օր չես տեսնի։Վերջերս արտերկրից ինքնա-թիռով վերադառնում էի Հայաստան, երբ թռիչքի ընթացքում բարձրախոսով հայտարարեցին, որ բժիշկի օգնություն է անհրաժեշտ: Բարձարցել էր 12 տարեկան տղայի ճնշում ու անտանելի ցավում էր որովայնը:
Ես մոտեցա նրան, իսկ իմ հետևից եկան երկու կանայք: Նրանցից մեկը մանկաբույժ էր, մյուսը՝ նեղ մասնագետ, վարակաբան, իսկ ես էլ թերապևտ եմ:Ի դեպ, նման բան առաջին անգամ էի տեսնում: Սովորաբար ինքնաթիռում միայն ես եմ բժիշկ, իսկ այս անգամ միանգամից 3 հոգի:
Մենք զննեցինք տղային, իմացանք, թե ինչ ախտան իշներ ունի, ու եզրակացրեցինք, որ նրա մոտ պանկ րեատիտ է: Մանկաբույժը ներարկում արեց, որպեսզի թեթևացնի վիճակը, իսկ ես մերսում էի որովայնը:Տղայի մայրը վստահ ու հանգիստ պատասխանում էր մեր հարցերին: Նա հիստերայի մեջ չէր ընկել, որդուն չէր խղճում, բավականին հանգիստ էր պահում իրեն:
Մյուս ուղևորները նույնպես օգնություն էին առաջարկում: Միայն մի քանիսն էին նստած տեղից խորհուրդներ տալիս ու նկատողու-թյուն անում: Բարեբախտաբար, ադեկվատ մարդիկ ավելի շատ էին:Տղամարդկանցից մեկը գրկեց երեխային ու հարմար տեղ պառ-կացրեց: Մի կին դեղահաբերով մեծ տոպրակ բերեց, որոնք այնքան տեղին էին:
Կարողացանք կարգավորել տղայի վիճակը, նա քնեց ու այլևս չգանգատվեց ցավից: Ես մի քանի անգամ այցելեցի նրան ու նկատեցի, որ մոտկայաքում բոլոր նստածները լուռ էին, որպեսզի չխանգարեն նրա քունը:Այնքան ուրախ էի, որ նման ազգակիցներ ունենք, ով-քեր կարող են մտնել դիմացինի, թեկուզ անծանոթի դրության մեջ, օգնել ու աջակցել:
