Սկզբում սկեսուրս մեզ դուրս հանեց տանից, իսկ հիմա հիշել է, որ ինքը տատիկ է ու․․․
Գրեթե երեք տարի առաջ, ամուսնուս կրտսեր քույրը՝ Օլյան համացանցով ծանո թացավ Վարդան անունով մի երիտասարդի հետ:
Պարզվեց , որ նրանք բնակվում են նույն տարածքում ինչ որ օլըան ու ամուսնուս ծնողն երը։Վարդանը երեք ամիս շարունակ շատ
ուշադիր էլ Օլյայի նկատմամբ։ Աղջկան ծանոթացրել էր իր մայրիկի հետ, իսկ որոշ ժամաակ հետո հանդիպեց նրա ծնողների հետ։
Մի քանի անգամ նա ծաղիկներ էր նվիրել Օլյաին …

Իսկ հետո առաջարկություն արեց, իսկ Օլյան առանց վարանելու ընդունեց նրա առաջարկը: Իմ սկեսրայրը հիացած էր: Նրանք սկ-
սեցին հետաքրքրվել, թե ինչպես և որտեղ են ապրելու երիտասարդները և այդ ժամանակ սկեսրայրիս և սկեսուրիս ուրախությունը
դանդաղորեն սկսեցին մարել:
Վարդանի խոսքով, նա աշխատել է «կայուն կերպով 13-րդ աշխատավարձ ունեցող պետական ընկե-րությունում»:Բայց պարզվեց,
որ պետական ընկերությունը՝ սովորական շինարարական ընկերություն է, և նա այնտեղ սովորական բանվոր է: Նա ապրում է, չը-
նայած շատ մոտ, բայց մոր հետ մեկ սենյականոց բնակարանում:
-Մենք կտեղափոխվենք մորս մոտ, նա համաձայնել է քնել խոհանոցում: Իսկ ես և դու կմնանք ննջասենյակում: Նա քեզ կընդունի
որպես դուստր և մեզ մոտ ամեն ինչ կստացվի, — ասաց Վարդանը:

Իսկապես, հարսանիքից առաջ, տիկին Մարգարիտան դրական էր տրամադրված ապագա հարսիկի նկատմամբ, իսկ հարսանիքից
հետո սկեսուրը կարծես փոխվեց: Բայց մենք այդ մասին անմիջապես չիմացանք:Առաջին ամիսները կանայք փորձում էին հարմար-
վել միմյանց: Օլյան փորձում էր չվիճել սկեսրոջ հետ, անձնատուր էր լինւմ ամեն հարցում: Նա ընդհանուր առմամբ ոչ հակասական
աղջիկ է:
Բայց պետք է ասեմ, որ տիկին Մարգարիտան արդեն 10 տարի է, որ չի աշխատում է և նստած է տանը: 90-ականներին նա ակտի-
վորեն զբաղվում էր «բիզնեսով».Վարդանը հայր չուներ, մայրը վաստակում էր այնպես, ինչպես կարողանում էր, իսկ տղայի հարցե-
րով զբաղվում էր տատիկը: Եվ ահա, այդ նույն տատիկը շատ հաճախ գալիս էր այցելության արդեն մեծահասակ թոռնիկին: Այնտեղ
նրանք, մոր հետ միասին, «կրթեցին» Օլյային.
Ինչպես ապրել, ինչպես ընդունել նոր հարազատներին, ինչ պատրաստել, ինչպես լվանալ, որտեղ լվանալ և այլն: Նրանք նույնիսկ շպ-
րտեցին աղջկա մի քանի զգեստներ, որոնք, նրանց կարծիքով, չեն սազում Օլյային։լյան հղիացավ, բայց նրա «դաստիարակությունն»
այդպես էլ չդադարեց: Ոչնչով նա չէր կարողանում հաճույք պատճառել մռթմռթացող սկեսուրին: Բայց Օլյան «ամուսնացած էր» և
չէր կարողանում դիմակայել վեճին:
Իսկ երբ գալիս էր հոր տուն, ասում էր,որ նրանց մոտ ամեն ինչ կարգին է և ամուսնուց նույնպես չէր դժգոհում:Մայրն ու տատը հան-
դուգն էին, որ նրանք աղջկան մեղավոր էին ճանաչում ամեն ինչում, իսկ հետո անցան Օլյաի ընտանիքի հասցեին վիրավորանքների:
Օլյայի հղիության ընթացքում, նրանք, այլևս Վարդանից չամաչելով, հայհոյում էին հարսին։Ինչ-որ պահի հարսը չէր կարողանում դի-
մանալ դրան, նա ասաց, որ այլևս չի կարող այդպես ապրել:
Իսկ կանայք սկսեցին նրան ուղարկել ծնողների տուն: Վարդանը կողմերից ոչ մեկին չէր ընտրում: Նա պարզապես լուռ կանգնած էր
և ոչինչ չէր ձեռնարկում: Օլյան լաց եղավ և ամուսնուն ասաց, որ այլևս չի կարող այդպես շարունակվել, որ նա կգնա ծնողների հետ
ապրելու: Վարդանը մտածեց և որոշեց հեռանալ կնոջ հետ միասին:

Կանայք սկսեցին Օլյայի հասցեին ասել ամենավերջին բառերը, իսկ տատը պառկեց դռան առաջ և ասաց, որ իր թոռանը թույլ չի տա
հեռանալ <<սրա>> հետ միասին։Երիտասարդները գնացին Օլյայի ծնողների տանն ապրելու:Բայց ամենահետաքրքիրն այն է, որ մեկ
շաբաթ անց որդին հաշտվեց իր մոր հետ: Նա չչարացավ նույնիսկ տատիկի նկատմամբ. Նա խնդրեց Օլյային ուշադրություն չդարձ-
նել: Օլլան ասաց, որ կանայք ծաղրել են իրեն այդքան ամիսների ընթացքում, նա երբեք չի ներելու և երբեք չի մոռանա այդ ամենը:
Երբ զույգը դուստր ունեցավ, Վարդանը սկսեց պահանջել, որ Օլյան երեխայի հետ միասին սկսի հանգստյան օրերին այցելել տիկին
Մարգարիտային՝ ասելով, որ մայրիկն ու տատիկը ցանկանում են շփվել իրենց թոռնուհու հետ: Օլյան նախ դիմադրեց, այնուհետև
համաձայնեց ամուսնու հետ։Գրեթե ամեն շաբաթվա վերջ նրանք հյուր են գնում Վարդանի մոր տուն: Հարսն ու սկեսուրը չեն շփվում
միմյանց հետ:
Տիկին Մարգարիտան շփվում է բացառապես որդու և թոռնուհու հետ, իսկ Օլյան նույնիսկ ներողություն չի խնդրել նրենից: Մինչդեռ
նրանց դուստրերն արդեն մեկուկես տարեկան է։ Օլյան չգիտի, թե ինչպես վարվի. Ի վերջո, մենք բոլորս էլ մեր ծնողների զավակներն
ենք, և Վարդանն էլ, ցավոք, բացառություն չէր:
