Սկեսուրս անում է ամեն հնարավորը ինձ ու ամուսնուս բաժանելու համար․․․Չգիտեմ ինչպես դիմակայեմ նրա ստոր քայլերին
Միշտ մտածել եմ, որ մայրը պետք է երջան կություն մաղթի իր երեխ ային՝ անկախ նրանից, թե որ ուղ ին է նա ընտրում: Ես ինքս եր-
կու տղա ունեմ, այնպես որ ես նույնպես մի օր սկես ուր կդառնամ: Անձ ամբ ես արդեն պատր աստվում եմ՝ որդիներիս ցանկ ացած
ընտրություն ընդունել:Սկեսուրիս հետ հարաբերությունները հենց սկզբից այնքան էլ լավ չէին ընթանում:
Կարծում եմ՝ նրա դժգոհության հիմն ական պատճառն այն է, որ ես առաջին ամուս նությունից երեխա ունեմ: Այլ պատճ առներ չեմ
տեսնում. Ես բարետես եմ, փորձում եմ օրինա կելի տանտ րուհի լինել, բնակարանային խնդիրներ չունեմ, նրա որդու հետ հավասար
եմ աշխատում (այժմ ես ժամանակավորապես արձակուրդում եմ): Մենք երբեք չենք ունեցել բաց առճակատում, չարաշահումներ և
այլն, բայց երբ շփվում ենք, լարվածությունը պարզապես կախված է օդում:
Վերջերս նա սկսել է ավելի ու ավելի շատ ցույց տալ իր վերաբերմունքը իմ նկատմամբ, և նա ինձ ոչ թե բացահայտ նկատողություն է
անում, այլ գործում է իմ մեջքի հետևում և ամուսնուս լարում իմ դեմ:Ես, ամուսինս ու երկու երեխաներ (առաջին ամուսնությունից
ավագ որդիս 9 տարեկան է, իսկ մյուս երեխան՝ 2 տարեկան) ապրում ենք իմ մեկ սենյականոց բնակարանում: Այս տունը ծնողներս
տվել են ինձ:
Ամուսինը նույնպես ապրում էր մեկ սենյականոց բնակարանում, որը նա ժառանգել էր տատիկից: Երբ ամուսնացանք, նա եկավ ինձ
և որդուս հետ հետ բնակվելու և վարձով տվեց իր մեկ սենյա կանոց բնակարանը: Մենք հիա նալի հարաբե րություններ ունենք միմ-
յանց հետ, նա ընդունում է իմ ավագ որդուն: Իհարկե, նա նրան հայր չի անվանում, քանի որ երեխան ունի իր հայրը: Մեկ տարի անց
ծնվեց մեր ընդհանուր որդին, որն ամուսնուս համար առաջին երեխան է:
Չեմ կարող ասել, որ սկեսուրս ջերմ է վերաբերվում իր թոռներին: Նա կարծես ընդհանր ապես չի նկատ ում իմ ավագ որդուն: Ես չեմ
խնդ րում սիրել նրան, բայց երբ գալիս է այցելու թյան մի տեղ, որտեղ երկու երեխա կա, բայց ինքը նվեր է բե րում միայն մեկին, իսկ
երկրորդը նույնիսկ կոնֆետ չի ստանում,դա իմ կար ծիքով դաժան է և սխալ:Բայց խնդիրը դա չէ: Նա կարող է վերաբերվել իր թոռա-
նը ինչպես ուզում է, այնպես ինչպես թույլ է տալիս նրան խիղճը: Ես երեխաներ եմ լույս աշխարհ բերել իմ և ամուսնուս համար, և
մենք ինքներս կսիրենք և կբարձրացնենք նրանց:
Հակամարտությունն այլ տեղ է: Ես առաջարկեցի ամուսնուս վաճառել մեր մեկ սենյականոց բնակարանները և գնել երկու սենյակա-
նոց բնակարան, իսկ մնացած գումարը ծախսել վերանորոգման վրա: Ընտանիքը երկու երեխա ունի, կրտսերն արդեն երկու տարե-
կան է, մենք բոլորս հավաքված ենք նույն սենյակում: Ես ու ամուսինս թոշակի անցնելու կամ լավ հանգստանալու հնարավորություն
չունենք: Այո, և երեխաների հմար է անհարմար.
Ավագը տեղ չունի տնային աշխա տանքը կատարելու, իսկ կրտ սերը չունի իր սեփ ական անկյունը խաղերի համար:Այս զրույցի ըն-
թաց-քում ամուսինս ամբողջովին համաձայնվեց ինձ հետ, որ բնակարանները պետք է վաճառվեն և ընդլայնվեն: Ես արդեն սկսել էի
մտածել վերանորոգման մասին և խոսել այս հարցի վերաբերյալ իմ մտքերի մասին: Մենք պայմանավորվեցինք, որ ձմռան վերջին՝
գարնանը, վաճառքի կհանենք մեկ սենյականոց բնակարաններ և միևնույն ժամանակ կփնտրենք տարբերակ երկու սենյականոց
բնակարանի համար՝ ամառ-աշնանը նորոգումներ կատարելու և տեղափոխվելու համար:
Նա փոքրագույն կասկած չհայտնեց այս ձեռն արկման վերաբերյալ:Բայց, ինչպես գիտեք, սկեսուրս մտավ խաղի մեջ: Ես չգիտեմ, թե
երբ ամուսնուս հաջողվեց պատմել մեր ծրագրերի մասին և, թե ինչ պատասխան է նա ստացել: Բայց հիմա ամուսինս առաջ արկում
է «մտածելու, ժամանակ տրամադրել, կշռադատել բոլոր կողմերը». «Ո՞ւր ենք գնալու, եթե մեր կյանքը չստ ացվի»: Սրանք սկեսուրիս
խոսքերի 100% -ն են։ Ես արդեն սկսում եմ կաս կածել, որ կարո՞ղ եմ նրան գրավել իմ կողմը:
Ես բերում եմ բոլոր այն պատճառները, որ մենք չենք կարող տար իներ շարունակ չորս հո գով նույն սենյա կում ապրել, որ տղաները
մեծանում են և այլն, բայց դա չի աշխ ատում.Ի՞նչ պետք է անեմ։ Գուցե ուղղա կիորեն սկեսուրիս հե՞տ խոսենք: Առանց այդ բնակա-
րանները վաճառելու մենք կյանքի պայմանները բարելավելու տարբերակներ չունենք: Աշխատավարձերը քիչ են, խնայողություններ
չկան: Եվ ինչու՞ ինչ-որ բան հորինել, եթե մենք ունենք այս բնակ արանները: Ինչպե՞ս համոզել ամուսնուս:
