Մինչ հարսանիքը ապագա ամուսինս ոսկե սարեր էր խոստանում, բայց․․․Հարսանիքից կարճ ժամանակ անց կանգնեցի մի մեծ փաստի առաջ
Հանգամանքներն այնպես դասավորվեցին,որ այժմ ես ամուսնացած եմ և հղի եմ:Չեմ կարող ասել, որ երջանիկ եմ…Ընտանեկան կյանքն այնպիսին չէ իրականում, ինչպես որ ես էի պատ կերացնում:Ես 23 տարեկան եմ: Ծնվել և մեծացել եմ մայրաքաղաքում: Մինչ ամուսնությունը վարում էի ակտիվ և հագեցած կյանք: Զբոսնում էի, թատրոն և տարբեր միջոցառումներ էի հաճախում:

Ամուսինս փոքր քաղաքից է: Այստեղ նա ունի լավ աշխատանք: Սկզբում մենք որոշ ժամանակ ապրեցինք մայրաքաղաքում՝ վար-ձակալած բնակարանում,սակայն շուոտվ ամուսինս պնդեց,որ մենք տեղափոխվենք իր հարազատ քաղաք:Ես համաձայնեցի, քա-նի որ ամուսինս խոստացավ, որ մենք մի քանի ամիս կապ րենք իր ծնող ների հետ, մինչ հիփոթեքով բնակարան կգնենք: Արդեն կես տարուց ավել է անցել, բայց ամուսինս նույնիսկ բանկ չի գնացել:
Ես սովոր չեմ օտար մարդանց հետ ապրելուն…եթե գոնե սկեսուրս ադեկվատ կին լիներ, չէի բողոքի: Բայց նա ամեն օր ստիպում է տանն ամեն ինչ մաք րել և լվանալ՝ հաշվի չառնելով իմ վի ճակը: Այդ կնոջ կարծիքով, հարսը միայն նրա համար է, որ տան գոր-ծեր անի, վերջ, էլ ոչ մի այլ հետաքրքրություն նա չպետք է ունենա: Իսկ ես արդեն գժվում եմ ձանձրույթից:

Երբեմն ուզում եմ ամեն ինչ թողնել և հեռա նալ, բայց տեղ չունեմ գն ալու, մորս սիրտը հիվանդ է, չեմ կարող նրան նեղո ւթյուն պատ-ճառել: Ամուսնուս հետ խոսել չի ստացվում, նա միշտ հոգնած է:Այնքան եմ ուզում ամեն ինչ թողնել և հեռանալ…նորից ա-զատ դառնալ…բայց երևի չկարողանամ…
