Կարևորը հաջող ամուսնանալն է,-ասաց մայրս, երբ նրան ասացի, որ չեմ ուզում ամուսնանալ առանց սիրելու․․․Մայրիկ, շնորհակալ եմ քեզ փչացրած կյանքիս համար…Դեռահասության տարիներից լսում էի մորիցս միևնույն արտա հայտությունը.
—Անի, կարևորը՝ հաջող ամուսնանալն է:
Այդպես էլ եղավ իմ կյանքում: Երբ 20 տարեկան էի, կազմակերպեցին հար սանիքս: Իսկ փեսան՝ ծնող ներիս մտերիմ ընկերոջ որդին էր: Բոլորը վս տահ էին, որ ինքը ծնող ների պես հարուստ և հաջողակ է լինելու:Ես արեցի այն ամենը, ինչ նրանք ցան կանում էին: Խելոք երեխա էի, ամուսնացա նրա հետ, ում չէի սիրում: Վարվեցի այնպես, ինչպես ծնողներս ասացին: Իսկ սերը, ինչպես մայրս էր ասում, մեծ դեր չունի մեր կյանքում:
Կարևորը, որ բնակարան ունենք, գումար, կարելի է չաշխատել…Երբ մենք նոր էինք ամուսնացել, շատ էինք ճամփորդում, հետո ես հղիացա և ունեցա առաջնեկիս: 3 տարի անց որոշեցինք ևս մի երեխա ունենալ, իսկ ինչու ոչ, եթե ունենք բոլոր պայմանները: ՄԵզ մոտ ամեն ինչ այնքան սովորական էր, որ ես կարծում էի, թե բոլոր ընտաինքներում է այդպես: Սակայն երբ դարձա 45 տարեկան, կյանքիս այլ աչքերով նայեցի:
Ես հասկացա, որ ամբողջ երիտաս արդությունս անցկ ացրել եմ այն մարդու հետ, ում հան դեպ երբեք ոչինչ չեմ զգացել:Դա ես հաս-կացա միայն այն ժամանակ, երբ երեխ աներս մեծացել էին, և ես կարող էի աշ խատել: Ես սկսեցի շփվել տարբեր մարդ կանց հետ, սկսեցի իմ հանդեպ այլ տղամարդկանց ուշադրություն նկատել, ճանաչել այլ մարդկանց:
Դա ինձ համար չափազանց հետաքրքիր էր, քանի որ ողջ կյանքում, բացի ընտանիքիս անդամներից, գրեթե ոչ մեկի հետ չէի շփվում: Ես սկսել էի ամաչել, հասկանում էի, որ ես ու ամուսինս հարևանների պես ենք ապրում: Այո, մենք երկու երեխա ունենք, բայց դա ո-չինչ չի նշանակում:Իսկ երբ փորձեցի զրուցել, կիսվել մորս հետ, նա շատ կոպիտ ասաց.
—Դու ունես հարուստ ամո ւսին, գումարի կա րիք չունես, ես ամբողջ կյանքս դի մացել եմ, հիմա էլ քո հերթն է: Դա բոլոր կան անց ճակատագիրն է: Իսկ ի՞նչ ես կարծում, ավելի լավ կլիներ ամուսնանալ աղքատ տղամարդու հետ և կոպեկներ հաշվելով ապրել:
Ես լռեցի, և սկսեցի մտածել: Եթե լինեի այնպիսի մարդու հետ, ում իսկապես կսիրեի, կյանքս այլ կլիներ, գունավոր…Ի՞նչ օգուտ, որ ամուսինս այդքան շատ է աշխատում, երեխաներս առանց հոր են մեծանում: Նրանք գրեթե չեն հանդիպում:Բայց արդեն ուշ է որևէ մի բան փոխելու համար: Համար ձակությունս չի բավա կանացնի, բացի այդ, սարսափելի կամաչեմ ծնողներիցս և երեխաներիցս: Ստիպված եմ զինվել համբերությամբ և դիմանալ մինչև վերջ:
Այնպես որ, մայրիկ ջան, շատ շնորհակալ եմ անսեր իմ կյանքի համար:
