Երկար տարիների համատեղ կյանքից հետո պարզեցի, որ ամուսինս սիրուհի ունի, բայց դա դեռ ամենավատը չէր․․․Ինձ նոր անակն-
կալ էր սպասվում։Հիմա ինչպե՞ս հավատամ մարդկանց: Եթե իմ ամենամոտ մարդը խաբել է ինձ տասնհինգ տարի շարունակ: Ամեն
օր նայել է աչքերս մեջ և ստել:Երկու օր առաջ ես իմացա, որ սիրելի ամուսինս ունի երկրորդ ընտանիք: Ես ասես ֆիլմի մեջ էի հայտ-
նվել:
Միայն թե այն բացարձակապես ինձ դուր չէր գալիս:Ես ամուսնացած եմ արդեն երկար տարիներ, իսկ ավելի ճիշտ՝ տասնհինգ տա-
րի: Նա ինձ հետ ամուսնացավ այն ժամանակ, երբ ես հղիացա, և մենք որոշեցինք ունենալ երեխային: Այսպիսով մենք ունեցանք տը-
ղա՝ Մարկին: Սկզբում մենք շատ հաճախ էինք վիճում և ոչ մի կերպ չէինք կարողանում հարմարվել միմյանց, թվում էր, թե մենք սը-
խալվել ենք:
Ստացվեց այնպես, որ մենք որոշեցինք ապրել առանձին: Որդիս այդ ժամա նակ երեք տարեկան էր: Բայց բաժ անության մեջ մենք
երկար չմնացինք, ընդամ ենը երեք ամիս: Մի անգամ նա եկավ իր իրերից ինչ-որ բան վերցնելու համար, և մենք ամբողջ գիշեր մի-
ասին անցկացրեցինք: Հաջորդ առավոտ նա հեռացավ, կարծես ոչինչ չէր պատահել, և երեք շաբաթ անց իմացա, որ նորից հղի եմ:
Ես ստրեսի մեջ զանգահարեցի ամուսնուս և ասացի նրան:
Նա վերադարձավ ընտանիք և հանուն մեր ապագա երեխայի և որդու, որոշեցինք ամեն ինչ նորից սկսել:Ընկերուհիներս ասացին,
որ ամուսինս, մեր հարաբերությունների ընդմիջման ընթացքում, կապի մեջ է եղել մեկ այլ կնոջ հետ: Բայց իմ հարցին՝ ճի՞շտ է դա
արդյոք, ամուսինս պատասխանեց, որ ոչ: Եվ ես հավատացի նրան:Ես ունեցա ևս մեկ տղա և մենք նրան անվանեցինք Իվան:
Երկրորդ երեխայի ծննդից հետո մեր ջերմեռանդությունը մահացավ: Մենք այլևս այն նախ կին երիտասա րդները չէինք,որոնց մեջ
կրակ էր վառվում: Ամուսինս շատ ժամանակ էր ծախսում աշխա տանքի վրա, իսկ ես զբաղվում էի երեխաների դաստիարակութ-
յամբ:
Եվ ահա մեր տղաները մեծացել են և արդեն դպրոց են հաճախում: Ես և ամուսինս լրջացել ենք: Մեր կյանքը կարծես ստացվել է: Եվ
այդպես էր, մինչև երեկ երեկոյան ինձ մոտեցավ անծանոթ մի կին: Նա ուղղակ իորեն ասաց, որ արդեն տասնհինգ տարի է, ինչ նա
ամուսնուս սիրուհին է: Եվ որ նա հոգնել է իրենց ընդհանուր երեխային միայնակ մեծացնելուց, որ իրենց որդուն հայր է անհրաժեշտ:
Ես չէի կարող շարժվել: Ինձ թվում էր, որ ես կորցնում եմ գիտակցությունս: Իսկ զրուցակիցս կանգ չէր առնում: Նա ասաց, որ հոգնել
է այս ու այն կողմ վազելուց, որ ամուսինս սիրում է իրեն,բայց չի կարողանում թողնել ինձ և երեխաներիս։ Այդ կինը նաև խնդրեց ինձ
անհետանալ ամուսնուս կյանքից։Ես չեմ հիշում, թե ինչպես հասա տուն: Այդ երեկո ամուսինս աշխատանքից շուտ եկավ:
Եվ միայն այդ ժամանակ հասկացա, թե դա ինչ աշխատանք էր, քանի որ նրա բոլոր ուշացումները և տնից բացակայելը կապված էր
միայն ու միայն այդ կնոջ հետ՝ գործուղումները նույնպես:Եվ հենց այդ ժամանակ էլ ես կարող էի բացահայտել հանելուկը:Ինչքան հի-
մար էի: Խոսքեր չկան: Այսքան տարի լինել կույր, չնկատել ակնհայտը, բայց բացի սիրուհուց, նա ունի նաև տղա երեխա: Երեք որդի
և երկու կին:
Ես ոչինչ չէի կարողանում ասել ամուսնուս: Պարզապես չգիտեի, թե ինչպես կամ ինչ պետք է ասեմ: Ամեն ինչ այդքան տրամաբանա-
կան էր թվում։ Ցանկացած այլ կին վաղուց կկասկածեր, որ ինչ-որ բան այն չէ իր ամուսնու պահվածքի մեջ, բայց ոչ ես: Միայն թե մի
բան չեմ հասկանում, թե որտեղ էին նայում աչքերս:
Իսկ ի՞նչ անեմ այս նորությունն իմանալուց հետո: Չգիտեմ․․․
