Երեխաներս իմ առաջ պայման դրեցին՝ կա՛մ ես նստում եմ տանը թոռներիս հետ, կա՛մ նրանք ինձ տանում են հագեբուժարան․․․
Ես ընդամենը 55 տարեկան եմ, և զգում եմ, որ կյանքս նոր է սկսվում: Բայց իմ երեխաները ոչ մի դեպքում ինձ չեն թողնում ապրել իմ կյանքով։Ես արդեն հինգ տարի է այրի եմ: Եվ քանի որ միայն ես մեծ տան կա րիք չունեմ, որոշեցի այն վա ճառել այն և մեկ սենյակա-նոց բնակարան գնեցի: Եվ դրա նից հետո վաճառեցի նաև հանգուցյալ ամուսնուս մեքե նան:Մնա ցած գումարը հավասարապես բա-ժանեցի երկու մասի և տվեցի իմ երեխաներին:
Եվ դրանից հետո ես հասկացա, որ եթե ես ինքս ինձ չնայեմ, կյանքս մղձավանջի կվերածվի: Այսպիսով, ես արագ հավաքեցի իմ բոլոր իրերը և սկսեցի ճանապարհորդել:Սկզբում ես մեկնեցի Լեհաստան։ Այն տեղ անցկ ացրեցի 5 ամիս, և մինչ ես փոր ձում էի ծանոթա-նալ այդ ժողովրդի մշակույթին, ինձ համար նաև աշխա տանք գտա: Ի վերջո, ապրելու հա մար ինձ գումար էր պետք: Այստեղ ես ա-ման լվացող էի աշխատում:
Հետո ես գնացի Գերմանիա, այնուհետև նաև Չեխիա:Դրանից հետո ես գնացի Ֆրանսիա, ապա Պորտուգալիա: Ամեն տեղ այնպիսի աշխատանք էի փնտրում, որը լեզվի իմացո ւթյուն չէր պահանջում: Ամբողջ ընթաց քում ես փոր ձում էի գումար հնարա վորինս քիչ ծախսել, որպեսզի շարունակեմ ճանապարհս: Ապրելու համար ես նախընտրում էի հանրակացարանները:
Եվ իմ կյանքի այսպիսի վերս կսման շնորհիվ ես ինձ լավ էի զգում: Որոշ ժամ անակ անց ես վերա դարձա տուն երջանիկ: Այդ ժամա-նակ ես հասկացա, որ կյանքս ավարտված չէ: Եվ ես դեռ կարող եմ նորմալ ապրել և աշխատել կամ գուցե ավելի ու ավելի ճանապար-հորդել:
Մինչ ես շրջում էի աշխարհով մեկ, իմ որդին հայր դարձավ, և իմ աղջիկը նույնպես հղիացավ և պատրաստվում էր մայր դառնալ: Մի օր երբ ես ճաշում էի զավակներիս հետ, ինձ տեղեկացրին, որ հոգեբույժը վաղը այցելելու է ինձ, քանի որ նրանք անհանգստանում են իմ առողջության համար և ուզում են վստահ լինել, որ ես ոչ ոքին սպառնում:Եվ հետո ես հարցրեցի.
-Ի՞նչ է պատահել:
Եվ հետո նրանք ինձ կշտամբեցին, որ իմ տարիքում այլևս չեմ կարող ճանապարհորդել և որևէ այլ տեղ աշխատել: Ես պետք է միայն մտածեմ թոռ ներիս մասին և ավելի շատ ժամանակ անց կացնեմ նրանց հետ:Եվ ինչպես բոլոր նորմալ տա տիկները, նրանց համար անուշահամ կարկանդակներ թխեմ: Ես պարզ ապես չգիտեի, թե ինչ պատասխանեմ նրանց: Ես ցնց ված էի: Չէի ուզում հավատալ, որ դա տեղի է ունենում ինձ հետ։
Իմ երեխաները, որոնց ես այդքան երկար տարիներ խնամել եմ և նվիրել իմ կյանքի լավագույն տարիները, այժմ ուզում են ինձ հոգե-բուժարանտանել: Միշտ մտածում էի, որ նման պատմությունը կարող է պատահել միայն կինոնկարներում:Բայց, ինչպես պարզվեց, ինձ հասավ ֆիլմի կերպարների ճակատագիրը: Եվ ինչ պետք է անեմ հիմա: Ես խորհուրդի կարիք ունեմ․․․
