Ես ամաչում էի, որ աղջիկ երեխա էի ունեցել, իսկ ամուսինս․․․Իմ այս կոմպլեքսավորված վիճակը քանդեց երբեմնի երջանիկ ընտանիքս

Ես ամաչում էի, որ աղջիկ երեխա էի ունեցել, իսկ ամուսինս․․․Իմ այս կոմպլեքսավորված վիճակը քանդեց երբեմնի երջանիկ ըն-տանիքս

Ախ, որքան ինքնամոռաց էր իմ ու ամուսնուս միջև սերը: Առանց միմյանց նույնիսկ մեկ օր չէինք կարո ղանում ապրել: Մեր կյան-քը հարթ էր ընթանում, ունեինք բնա կարան, լավ եկա մուտ: Եվ երբ ես հղիացա, նա ինձա նից շատ էր ուրախա նում: Մենք տղա էինք ուզում, բայց ծնվեց աղջիկ:

Հիմա դա շատ անմիտ և դաժան է թվում, բայց ես երկար ժամանակ չէի ընտ ելանում երեխային, որովհետև նա աղջիկ էր: Ես ու-զում էի ամուսնուս տղա պ արգևել: Ինձ լիարժեք չէի զգում: Դա դարձավ իմ կոմպլեքսը: Ես ամաչում էի ասել, որ երեխաս աղջիկ է: Ամուսինս տեսնում էր իմ՝ երեխայի հանդեպ վերաբերմունքը: Սկզբո ւմ նա ինձ համո զում էր: Չնայած սարսափելի է, երբ մորը կոչ են անում սիրել սեփական երեխային:

Իսկ հետո նրա համբերո ւթյան վերջը եկավ: Մի քանի օր առ աջ նա ասաց, որ ուրիշ կնոջ մոտ է հեռ անում: Դա ինձ համար սար-սափելի հարված էր: Ես ամեն ինչի պատրաստ էի, բայց ոչ դրան:Հիմա, երբ նա փաստացի մեզ հետ չի ապրում, ես հասկացա, թե նա ինձ համար որքան թանկ է, ինչպես և մեր երեխան, մեր աղջիկը: Նա ամո ւսնուս կրկնօ րինակն է, իմ ու նրա մասնիկը: Ամու-սինս կտրականապես հրաժարվեց վերադառնալ:

Ակնհայտ էր, որ իմ՝ երեխային չսիրելը ջնջել էր մեր մեջ եղած ամ են լավ բան:Իսկ հիմա իմ աղջ կանից ավելի թանկ և սիրելի էակ չկա ողջ աշխարհում: Նա արդեն ինն ամսական է: Նա գեղեցիկ, կենսուրախ երեխա է: Շնորհակալ եմ սկեսուրիս. օգնում է, մխի-թարում: Բայց ես սպասում եմ ամուսնուս, սպասում եմ, որ մի օր կների և կվեր ադառնա:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика