Բոլորը անտարբեր անցնում էին մուրացկանի կողքով, սակայն ես նրան սրճարան տարա․․․Միայն 1 ժամ անց հասկացա, թե իրականում ինչ եմ արել նրա համար

Բոլորը անտարբեր անցնում էին մուրացկանի կողքով, սակայն ես նրան սրճարան տարա․․․Միայն 1 ժամ անց հասկացա, թե իրակա-
նում ինչ եմ արել նրա համար։Ես ու կինս մի տարի առաջ ենք տեղափոխվել Երևան, շատ դժվարությունների միջով ենք անցել: Սկզ-
բում չէինք կարողանում նորմալ աշխատանք գտնել, իսկ տան վարձը մի կերպ էինք տալիս:

Առաջին երեք ամսվա ընթացքում 4 անգամ տուն ենք փոխել, որ ավելի մատչելի տարբերակ ունենանք: Ես ու կինս գիշեր-ցերեկ աշ-
խատում էինք, բայց էլի չէինք հասցնում լիարժեք հոգալ մեր ընտա նիքի կարիքները:Մի կիրա կի օր, երբ կինս գնացել էր գյուղ, որո-
շեցի դուրս գալ տանից և մի քիչ զբոսնել: Թվում էր, որ մենք արդեն խեղդվում ենք մեր խնդիրների և հոգսերի մեջ, և ավելի վատ չէր
կարող լինել:

Սրճարանի մուտքի մոտ մի մուրա ցկանի տեսա, նա նստած հաշվում էր իր մետաղա դրամները, իսկ նրա առաջ դրված էր գլխարկ,
բայց բոլոր մարդիկ անտարբեր անցնում էին նրա կողքով:Սրճարանում նստեցի պատուհանի կողքի սեղանի մոտ: Հետևում էի մու-
րացկանին, հասկացա, որ նա նաև հոգեկան խնդիրներ ունի: Այնքան խղճացի նրան: Մի չափաբաժին ավել պատվիրեցի և գնացի,
տղամարդուն ներս հրավիրեցի:

Սկզբում նա հրաժա րվում էր, ասաց, որ իրեն ներս չեն թող նում, բայց ես պնդեցի, որ գա:Տղամ արդն այնպես արագ էր ուտում, որ
կարծես մի տարի քաղցած էր եղել: Ճաշից հետո մենք սկսեցինք զրուցել, մուրացկանն անկեղ ծացավ և պատմեց իր պատմոթյունը:
Պարզվեց, որ ժամանակին նա էլ էր եկել այստեղ՝ աշխատելու, սակայն նրան խաբել էին և գումարը չէին տվել:

Մի քանի օր անց գողացել են նրա փաստաթղթերը, այդպես նա հայտնվել է փողոցում, իսկ տուն վերա դառնալ չի ուզում, ամաչում է տանեցիներից:ՀԵռախոսիս զանգ եկավ, վեր կացա, խոսեցի, իսկ երբ հետ եկա, մուրացկանն ինձ շնորհա կալություն հայտնեց և հե-
ռացավ: Սեղանին ինչ-որ երկտող նկատեցի: Բացեցի այն և կարդալուց հետո սկսեցի արտասվել.

Լիբա նանում փողոցում մահա ցած «մուրացկան» կինը միլիոնատեր է եղել։«Շնորհ ակալ եմ քեզ, որ չան ցար իմ կողքով: Դու բարի
սիրտ ունես, իսկ դա շատ կարևոր է մեր ժամանակներում: Մինչ քեզ հանդիպելը ես մտածում էի, որ իմ կյանքը կործա նված է, բայց
դու ինձ հույս ներշնչեցիր և ցույց տվեցիր, որ ամեն ինչ կորած չէ: Ես կփորձեմ վերադառնալ տուն:»

Այս երկտողը պահում եմ գրպանումս, նաև հույս ունեմ, որ մարդիկ՝ կարդալով իմ այս հրապա րակումը, ավելի շատ ուշադրություն
կդարձնեն մուրացկաններին, եթե հնարավորթյուն ունեք, գոնե մի հաց գնեք և տվեք նրանց, հնարավոր է, որ դա փոխի իրենց կյան-
քը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика