Բարև Ձեզ, ես Ձեր հարսն եմ և արդեն երեխայի եմ սպասում,-ասաց մի հմայիչ աղջիկ, երբ երեկոյան դուռը թակելուց հետո բացեցի այն․․․

Բարև Ձեզ, ես Ձեր հարսն եմ և արդեն երեխայի եմ սպասում,-ասաց մի հմայիչ աղջիկ, երբ երեկոյան դուռը թակելուց հետո բացեցի այն․․․

Սերգեյը 20 տարեկան էր, երբ սիրա հարվեց: Թվում էր, թե չափ ահաս տղա է, բայց ծնող ները այդպես չէին մտածում: Նրանք շա-րունակում էին նրան խնամել ամեն հնարավոր եղանակով, ներառյալ նրա առաջին սիրուց:Ծնողներին դուր չէր եկել իրենց որդու սիրեցյալը: Աղջիկը որբ էր, հարևան գյուղից էր: Նրանք հավատում էին, որ Յանան, անշուշտ, վատ ազդեցություն կունենա իրենց Սերգեյի վրա:

Դե,իհարկե, որովհետև հենց որ նա հայտնվում էր հորի զոնում, երիտասարդը լրիվ կերպարա նափոխվում էր։Նա ընտանիքի հետ ժամանակ չէր ծախսում, կոպիտ էր, և ամեն երեկո նա գնում էր Յանայի մոտ:Ծնող ները չէին կարող ընդունել, որ տղան մեծացել է և սիրա հարվել: Երեկոյան Սերգեյը նորից վիճա բանություն ունե ցավ մայրիկի հետ։ Նա կտ րականապես չէր ուզում, որ որդին գնա Յանայի մոտ: Տղան գաղտնի վերցրեց իր հոր մեքենան և գնաց:

Ցավոք Սերգեյը էլ տուն չվերադարձավ: Նա ավտովթարի ենթարկվեց և մահացավ:Մայրը մեղադրում էր իրեն,որ այդ երեկո նրան հետ չպահեց: Բայց նույնիսկ ավելին նա մեղ ադրում էր Յանային :Եվ ոչ ոք չէր մտա ծում այն ​​մասին, թե ինչպես է զգում աղջիկը, որի սիրելին այդպես էլ տեղ չհասավ:

Մեկ ամիս անց Յանան կրկին հայտնվեց Սերգեյի ծնողների տան նախաշեմին:Տիկին Սվետա, ես պետք է ասեմ ձեզ, ես հղի եմ: Դուք թոռնիկ եք ունենալու:

— Ի՞նչ Ի՞նչ եք թույլ տ ալիս քեզ: Եթե դու ​​չլին եյիր, իմ որ դին հիմա մեզ հետ կլիներ: Դուրս անցեք — զայրացած բղավեց տիկին Սվետան :

Շատ լավ միայնակ կմեծացնեմ իմ երեխային, մտածեց Յանան։Ան ցավ 2 տարի : Նիկ իտան հիշեցնում էր իր սիրելի Սերյոժային: Այնքան լավ էր, որ թողել էր այս հրաշքին: Աղջիկը որո շեց նորից գնալ Սերգեյի ծնողների մոտ և նրանց ներկայացնել թոռնիկին:

Դուռը բացեց տիկին Սվետան: Կինը մեկ րոպե լռությամբ զննեց փոքրիկ Նիկիտային և ուշագնաց եղավ: Ամուսինը վազեց, գրկեց կնոջը և դրեց թախտի վրա: Հետո հետաքրքրությամբ նայեց վախեցած տղային:Սերգեյի հայրը լքեց սենյակը և վերադարձավ մի լուսանկար ձեռքին, որը նա հանձնեց Յանային:

Աղջիկը նայեց լուսանկարին և սառեց; Նիկ իտան նրան էր նայում հին նկ արից: Որդին և հայ րը ջրի երկու կաթիլի պես նման էին իրար: Կասկած չկար, որ Նիկիտան նրանց թոռն է: Արթնանալով ՝ տիկին Սվետան ծնկի եկավ երեխայի առջև:

Կներեք, կներեք, — ասաց նա և համբուրեց թոռնիկին:

Յանոչկա, և ներիր ինձ: Ես քեզ չէի հավատում, ես քեզ մեղադրեցի և չաջակցեցի քեզ։Ես մենակ չեմ եղել, ես Նիկիտայի հետ եմ: Հակառակ դեպքում չէի գա:Ժամանակի ըն թացքում Սերգեյի ծնող ները հա մոզում էին Յանա ին և Նի կիտային տեղափոխվել իրենց մոտ: Հիմա նրանք միասին են ապրում, նրանք ունեն թոռ և դուստր, քանի որ նրանք վերաբերվում են հարազատ աղջկա հետ: Ցավալի է, որ անհնար է վերափոխել ժամանակը և շտկել այն, ինչ չի կարելի արդեն փոխել:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика