Ավտոբուսով տուն էի վերադառնում, երբ․․․Այս միջադեպը երբեք չեմ մոռանա։Ինչպիսի՞ն է իմ սովորական օրը. զարթուցիչի զանգ,
պատրաստություններ, երեխայի հետ ուղևորություն՝ դեպի մանկապարտեզ, դաստիարակներին երեխայի հանձնում: Ես տուն եմ
վերադառնում տրանսպորտով, որպեսզի աշխատանքից առաջ մի քիչ էլ տանը հանգստանամ, որ հետո գնամ: Այս անգամ էլ ամեն
ինչ նույնն է:
Երազելով ևս մեկ ժամ քնելու մասին՝ կիսաքուն բարձրացա ավտոբուս, ազատ տեղ գտա և նստեցի պատուհանի մոտ: Կանգառները
հաջորդում էին իրար,և անծանոթ մի ծեր կին նստեց ինձ մոտ:Սովորական դասական տատիկ,ես նույնիսկ կասեի՝աստվածային խա-
տուտիկ: Հագնված կոկիկ՝ առանց որևէ ավելորդ շքեղության: Ոչ թե մեծահասակ կին էր, այլ հենց՝ ծեր կին: Քաղցր, հաճելի:

Պայուսակի փոխարեն մթերքների ցանցապարկ և շարֆ: Հագնված էր այնպես, ինչպես հագնվում են միայն տատիկները:Նա լուռ էր,
մենք ընդհանրապես չէինք շփվում,ես միայն կողքից աննկատելիորեն նայում էի նրան:Հանկարծ պայուսակից հնչեց հեռախոսի զան-
գը: Նման սովորական և հնչեղ մեղեդի, ոչնչով աչքի չընկնող, բջջային հեռախոսների մեծ մասի համար միօրինակ:
Իմ հարևանը ջղաձգորեն սկսեց ակնոցները փնտրել: Տեղադրելով քթի վրա, նա վերջապես հանեց զանգող հեռախոսը: Դա հին ձևա-
նմուշ էր, որն ապրել էր լավագույն ժամանակներ: Ամենայն հավանականությամբ, դա ժառանգել է իր երեխաներից կամ թոռներից:
Իսկ էկրանի վրա մի տղամարդու պատկեր էր ՝ «սիրելի» ստորագրությամբ:Իմ ծեր կինը սկսեց պատասխանել նրա մի շարք միօրի-
նակ հարցերին.
-Այո՛, եղել եմ: Այո՛, բժիշկը հետազոտեց, ամեն ինչ ստուգեց: Ես կապրեմ, ինչ է, ես դեռ շատ պլաններ ունեմ: Մի՛ անհանգստացիր, ես
արդեն տուն եմ գալիս: Չդիմավորես, նստի՛ր տանը: Ես գալիս եմ, շուտով այդտեղ կլինեմ: Մի՛ եփիր, հանգստացի՛ր, ամեն ինչ կար-
գին է: Այո՛, ես ասում եմ, սպասի՛ր և մի՛ անհանգստացիր, պահպանի՛ր ուժերդ:

Ավարտելով խոսակցությունը՝ նա ակնոցները տեղավորեց ակնոցը պատյանում,հեռախոսը դրեց պայուսակի մեջ և լուռ առաջ գնաց:
Իմ գլխում հարյուրավոր մտքեր պտտվեցին:Որքա՜ն հիանալի է, որ շատ տարեց մարդիկ, որոնցից այլևս ոչ մի ջերմ փոխադարձ զգա-
ցողություն չես ակնկալում,այսքան տարի միասին են ապրում և շարունակում հոգ տանել միմյանց մասին: Նա զանգում է նրան, ըստ
երևույթին իր տեղը չգտնելով, ցանկանում է համոզվել, որ ամեն ինչ կարգին է:
Նա էլ համոզում է, որ նա չծանրաբեռնվի և ընդհանրապես չանհանգստանա: Հերոսաբար մենակ գնում է բժշկի, չի ստիպում նրան
մոտակայքում թափառել, պաշտպանում է: Նրանք զանգահարում են իրար ՝ փորձելով տեղեկանալ միմյանց գործերից, և նրանց դա
չի հոգնեցնում նույնիսկ մի քանի տասնյակ տարիներ համատեղ ապրելուց հետո:Պարզվում է, որ դա այդպես է, և մի՞թե դա չէ իսկա-
կան սերը:
