Այսօր մի տղամարդու իմ մեքենայով գերեզմանատուն տարա․․․Չեմ ուզում հավատալ, բայց փոխեցի այդ մարդու ճակատագիրը
Այսօր դուրս եկա խանութից, քայլում էի դեպի մեքենաս, երբ ճանապարհի կողքով քայլող մի տղամարդու նկատեցի:Տարօրինակն այն էր, որ նրա ձեռքին կար ծաղկեփունջ, իսկ ինքը բարձր արտասվում էր:Մոտեցա նրան,հարցրեցի՝ ուր է գնում, նա էլ պատաս-խանեց.
—Գերեզմանոց եմ գնում, ծաղիկներ պիտի տանեմ:
Առաջարկեցի նստել մեքենաս, ասացի, որ այդ կողմով եմ գնալու:Տարա նրան,միմյանց հրաժեշտ տվեցինք,բայց ես որոշեցի սպա-սել: Անկեղծ ասած, այդ մարդու վիճակն ինձ անհանգստացրեց:Նա մոտեցավ մի գերեզմանաքարի և սկսեց խոսել.

—Մայրիկ, երբ երիտասարդ էի, քեզ խոստացել էի, որ քո բոլոր ծննդյան տարեդարձ ներին ծաղիկներ կնվիրեմ: Այսօր քո ծննդյան օրն է, ես կարծո ւմ էի, որ այս անգամ չեմ կատարի խոստումս, քանի որ որոշել էի ինքնա սպան լինել: Բայց մի աղջիկ հայտնվեց ճանապարհիս, այնքան բարի և մեծահոգի, նա ինձ քեզ մոտ բերեց:
Նա նկատեց ինձ, մայրիկ: Ասաց, որ Աստված ամեն ինչ տեսնում է, ամեն ինչ լավ կլինի: Բայց ես չեմ կարողանում դադարել ար-տասվել, քանի որ…նրա անունը Անահիտ է…մայրիկ, նա քո անունն է կրում…դու փրկեցիր ինձ…
