20 տարի ինձ զրկելով ամեն ինչից գումար եմ խնայել․ Այժմ ստիպ ված եմ ամբողջ խնայողո ւթյունս ծախսել անարժան ամուսնուս
բուժման համար․․․Ճշմարտություն է, որ «Տիրոջն ուղղված ճանապարհներն անփոփոխ են»: Երբեք չէի մտածում, որ ես կհայտնվեմ
նման իրավիճակում:Ես 62 տարեկան եմ, ունեմ ամուսին, երկու մեծահասակ որդի, ովքեր ապրում են իրենց կյանքով:
Նայելով ինձ կողքից, ոչ ոք չի հասկ անա, որ ինձ շատ մտքեր են տանջում:Ամբողջ կյանքս աշխ ատել եմ որպես հաշվապահ, նախկի-
նում մեծ ձեռնարկությունում, իսկ այժմ փոքր խանութում: Պատա հեց այնպես, որ իմ մասնա գիտական կյանքը շատ ավելի լավն էր
դասավորվել, քան անձնականս: Չնայած ամուսնացած ենք գրեթե 35 տարի, բայց ես երբեք ինձ ապահով չեմ զգացել ամուսնուս կող-
քին: Խոստովանում եմ, որ սեր չկար, տարիքից ելնելով, ես ուզում էի երեխաներ ունենալ …
Ամուսինս միշտ կոպիտ էր և սառը, բայց ես փակում էի աչքերս, հիմնականում երեխաների պատճառով: Աստիճանաբար ավելի շատ
ագրեսիա առաջացավ, և ինչ-որ կերպ ես ինքս որոշեցի, որ երբ երե խաները մեծանան, ես այլևս չեմ հանդո ւրժելու դա: Ես կոնկրետ
պլաններ չեմ կազմել,բայց ես սկսեցի խնայել շատ գումար:Ես տեսել էի,թե իմ ծնողներն ինչ դժվարությամբ են ապրել թոշակի անցնե-
լուց հետո՝ երբ չկար կողմնակի եկամուտ։

Իսկ հետո ամուսինս հիվանդացավ: Կաթ վածը և դրա հետևա նքները, տեսողո ւթյան հետ կապված խնդի րները … Նա անառողջ և
գրեթե անօգն ական էր առօրյա կյանքում, և ամեն ինչ ամբող ջովին ընկել էի իմ ուսերին: Միևնույն ժամանակ, բնավ որությունը չի
փոխ-վել, այն նույնիսկ ավելի էր վատացել: Ես իմ տան մեջ ապրում եմ որպես ծառա, բուժքույր և ոչ ոք շնորհակալության խոսք ան-
գամ ինձ չի ասում:
Վերջին 20 տար վա ընթացքում հավա քածս ողջ գու մարը, որը պահ ում էի իմ ծերության տար իներն ապահովելու համար, օրեցօր
ծախսվում է ամուսնուս դեղերի և բուժման վրա։Ես գումարը չեմ ափսեոսում, այլ ինձ վատ եմ զգում այն բանի համար, որ նա ինձ օգ-
տագործում է, որ տան մեջ ես ուղղակի ծառա եմ և նույնիսկ այսքան հիվանդ վիճակում նա էլի չի հանգստանում։
Ես այլևս երիտասարդ չեմ, ես նույնպես ունեմ առողջական խնդիրներ։ Չեմ կարո ղանում որոշում կայացնել` մնալ, թե գնալ։ Գնալու
տեղ ունեմ, ծնողներս իրենց բնակարանն ինձ են նվիրել, բայց չեմ կարողանում ռիսկի դիմել, վախենում եմ տղաներիս և շրջապատի
կարծիքներից։Ուղղակի ցանկանում եմ կյանքիս վերջին տարիներն ապրել հանգստության մեջ, ունե՞մ ես արդյոք դրա իրավունքը…
