Երեկոյան դուռը թակեցին, բացեցի դուռը և ինչ տեսնեմ․․․Ամուսնուս սիրուհու ամուսինն է եկել ինձ հետ ծանոթանալու

Երեկոյան դուռը թակեցին, բացեցի դուռը և ինչ տեսնեմ․․․Ամուսնուս սիրուհու ամուսինն է եկել ինձ հետ ծանոթանալու։Ամուսինս իր առաջին հեռա խոսը ձեռք է բե րել դառ տասը տարի առաջ: Այդ ժա մանակից ի վեր նա երբեք այն ան ձայն ռեժիմի վրա չէր դրել, և հանկարծ սկսվեց: Նրան պարզապես հնարավոր չէր զանգահարել:

Այդ մասին ասում էին ոչ միայն հարազատները, այլև ընկերները: Ես կասկածում էի, որ ինչ-որ բան այն չէ, բայց որոշեցի մի փոքր էլ սպասել:Այնուհետև ես սկսեցի ժամանակի մեջ անհամապատասխանություններ տեսնել: Ամուսինս սկսել էր ակտիվորեն հետաքրքր-վել գնումներով: Նա կարծում էր, որ պետք է օգնի իր սիրելի կնոջը:

Եվ իր ուշացումների համար սկսեց պատճառաբանել սուպերմարկետներում իր շրջագայություններով՝ հինգ ռուբլով էժան լոլիկ գնե-լու փորձերով և նմանատիպ այլ պատճառաբա նություններով:Եվ հետո տեղի ունեցավ ամենա վատը: Մի գեղեցիկ օր, այլևս չդիմա-նալով դրան, գիշերվա կեսին վերցրեցի նրա սմարթֆոնը և մատս դրեցի էկրանի վրա: Հեռա խոսը հեշտությամբ բացվեց, իսկ ամու-սինս շարունակում էր հանգիստ քնել: Ես սկսեցի փորփրել այն, մտա հաղորդագրությունների բաժինը,դեռ չէի անցել նամակագրութ-յանը:

Ուղղակի մի քանի բառն արդեն բավական էր: Նա սիրուհի ուներ՝ Արինան, և կյանքն ինձ դրան, անշուշտ, չէր նախապատրաստել: Նա իր սերն էր խոստովանում, գրում, թե որքան է կարո տում և ցանկանում լինել նրա կողքին: Իսկ ես պար զապես կուլ էի տալիս արցունքներս և շարունակում կարդալ անծանոթ կնոջն ուղղված այդ հաճելի խոսքերը:Հեռախոսը տեղը դրեցի, խմեցի հանգստաց-նող հաբեր և որոշեցի հանգստություն պահպանել:

Ես և ամուսինս խոսեցինք միայն հաջորդ երեկո: Պայմանավոր վեցինք սպասել երեխ աների արձակուրդին, որպեսզի ամուսնալուծ-վելու դիմում ներկայացնենք և հոգեբանորեն չվնասենք նրանց: Ամուսինս տեղափոխվեց բազմոցի վրա քնելու, ես սկսեցի ինձ հան-գստացնել, որպեսզի չխելագառվեմ ցավից և գրանցվեցի հոգեբանի մոտ: Իսկ ներելու մասին խոսք անգամ լիել չէր կարող: Մի քանի օր անց ինչ-որ մեկը հնչեցրեց մեր դռան զանգը: Շեմին կանգնած էր մի գեղեցիկ տղամարդ՝ լավ հագնված և թանկարժեք օծանելի-քով:

— Մաշան Դո՞ւք եք, — հարցրեց:

— Այո՛, ես եմ, իսկ Դուք ո՞վ եք,- փորձում էի կռահել ես:

-Իսկ Դուք ինչո՞ւ տգեղ չեք, — զարմացավ նա:

— Բայց ես ինչո՞ւ պետք է տգեղ լինեմ, — չհասկացա ես:

-Դե՛, պարզապես ես Ձեզ չէի լքի, — հառաչեց տղամարդը: — Ես Վլադն եմ, Արինայի ամո ւսինը, որը քո ամուսնու սիրո ւհին է:

Ես քարացա: Վալերան հասկացավ ծիծաղելի իրավիճակը և շտապեց բացատրել, թե ինչ է ուզում ինձնից:

-Ես հասկանում եմ, որ սա որպես հիմարություն է հնչում, բայց ես շատ վատ եմ զգում: Նա պատմել է ամեն ինչի մասին, իսկ ես չգի-տեմ՝ ում հետ խոսեմ …

Ես Վլադինն հրավիրեցի բնա կարան, թեյ լցրեցի, և մոտ երկու ժամ իրար հետ զրուցեցինք: Տար օրինակ էր, բայց ոչ միայն նա թեթե-վացավ, այլ նաև ես: Ես հասկացա, որ մենակ չեմ այս ճահճի մեջ:Այնուհետև մենք պայմանավորվեցինք մի քանի օրից նորից հանդի-պել: Մեկ ամիս անց մենք արդեն ամուսնալուծված էինք:Դժվար էր, ցավոտ, միայնակ, և սիրելի մարդու օգնությունը մաքուր օդի պես անհրաժեշտ էր… Ես և Վլադը կարող էինք ժամերով զրուցել հեռախոսով:

Ես որոշեցի դադար տալ և գնացի մեկ այլ քաղաք հանգստանալու: Երբ վերադարձա ինձ դիմավորեց իմ Վլադը՝ վարդերի փնջով: Ես լուռ գրկեցի նրան,և այդ ժամանակից ի վեր սկսեց մեր պատմությունը: Արդեն երկու տարի է մենք միասին ենք, շատ երջանիկ: Ամու-սինս երկու ամիս հետո բաժանվեց Արինայից: Նա ինձ հաճախ էր գրում,թե ինչքան հիմար է և ինչպես է կարոտում ինձ և մեր ընտա-նիքը: Բայց ինձ դա չի հետաքրքրում: Մենք լավ ենք զգում իրար հետ, և ես նույնիսկ չեմ հիշում իմ անցյալը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика