Ես քեզանից լավ եմ խնամում քո երեխային,-ամեն անգամ ասում է սկեսուրս, երբ․․․Արդեն հոգնել եմ նրա նախատինքներից

Ես քեզանից լավ եմ խնամում քո երեխային,-ամեն անգամ ասում է սկեսուրս, երբ․․․Արդեն հոգնել եմ նրա նախատինքներից

Խստորեն մի՛ դատեք ինձ, ես ուզում եմ լսել Ձեր կար ծիքները և պարզապես կիսվ ել իմ խն դրով: Ես 26 տարեկան եմ, ամուսինս՝ 39: Ըստ այդմ՝ սկեսուրս տատիս տարիքին է (ամուսինս երկրորդ երեխան է՝ 10 տարի տարբերությամբ): Իմ սկեսուրը հրաշալի մարդ է: Խորամանկ չէ, չափազանց անկեղծ է, և հումորով: Նա միշտ շքեղ տեսք ունի, երբեք տեղ չի գնում առանց դիմահարդարման, միշտ բարձրակրունկներով է և հարդարված մազերով (նա 73 տարեկան է):

Մի խոսքով՝ ես նրան ընդունում եմ այնպիսին, ին իսին որ նա կա։ Մենք երբեք չենք վի ճել (գուցե այն պատ ճառով, որ մենք ապրում ենք առանձին, բայց իրար շատ մոտ):Այսպիսով… Երեխաս, որ պետք է ծնվեր, ամուսնուս առաջնեկն էր, ում նա շատ էր ցանկացել և սպասում էր անհամբերությամբ: Դստերս ծնվելուց հետո երե խայի խն ամքի վերաբերյալ մենք տարբեր կար ծիքներ ունեցանք: Նա լսում է իր մորը և համոզված է, որ «ԱՅԴՊԵՍ Է ՊԵՏՔ, ԵՎ ՈՒՐԻՇ ՈՉ ՄԻ ԿԵՐՊ», բայց նրա խորհուրդները, մեղմ ասած, 30 տարի առաջ են հնացել (քթի մեջ կաթ կաթեցնել, ադամանդյա կանաչ (զելյոնկա) քսել ծծակներին, և ամենասարսափելին՝ շատ տաք ՀԱԳՑ-ՆԵԼ, ՓԱԹԱԹԵԼ, ԾԱԾԿԵԼ):

Բայց այդ ամենը ոչինչ. նա անընդհատ պատմում է, որ իր ամուսինս ամբողջ մանկո ւթյունը (համարյա միշտ) հիվանդա նոցներում է անցկացրել… Էլ ուր մնաց իր <<ճիշտ>> խնամելու ձևերը։Թեմայից մի փոքր շեղվեմ: Մայրս էլ է փոքր ժամանակ միշտ հիվանդացել և հիվանդանոցներն ընկել (տատիկիս և նրա սովե տական կարծրա տիպերի շնորհիվ), և երբ ես ծնվել եմ, նա սկզ բնական շրջանում փորձել է դիմակայել տատիկիս՝ «ես ավելի լավ գիտեմ» ճնշմանը: Եվ փաստորեն, 9 ամսականում ես հայտնվում եմ վերակենդանաց-ման բաժանմունքում՝ շնչուղիների խցանում մինչև տրախիոստոմիա (կոկորդումս տեղադրում են խողովակ՝ շնչելու և ուտելու հա-մար):

Ես չեմ կարող նկարագրել մայրիկիս ինչ ապրումներ էր ունենու այդ դեպքը հիշելուց։ Ապրելու հավանականությունը 50% էր, իսկ եթե ապրել եմ, Դա Աստծո հրաշքն էր։Այդ ժամանակվանից ի վեր, նույնիսկ ձմռանը, պատո ւհանները բաց էին օդափո խության համար, մենք վաղ առավոտյան ոտաբոբիկ քայլում էինք ձյան մեջ (ես մոտ 5 տարեկան էի), Ջրօրհնեքին սուզվում էինք ջրի մեջ և հագնվում ավելի թեթև, քան մյուսները (մինչ օրս): Արդյո ւնքն այն է, որ ես չեմ կարո ղանում մնալ տաք խեղ դող տարածության մեջ, կաղամբի պես փաթաթվել, ես չեմ զգում միջանցուկ քամիները, և ցուրտն ինձ համար բացարձակ անտեսանելի է… և ամենակարևորը` ՉԵՄ ՀԻՎԱՆԴԱՆՈՒՄ:

Եթե ճիշտ, ես գրիպով հիվանդանում եմ 3-4 տարին 1 անգամ՝ ընդամենը 2 օրով, իսկ մարմնիս ջերմաստիճանը՝ 37.7-ից ոչ ավել: Եվ, իմ տանը,ընկերներիս կարծիքով,միշտ ցուրտ է:Հիմա շարունակեմ ասելիքս: Ես մինչ այժմ չեմ հիվանդանում:Ամուսինս միշտ հիվան-դանում էր փոքր ժամանակ և չի դիմանում ցրտին՝ նույնիսկ ամենաթեթև միջանցիկ քամիներին: Իսկ այժմ մենք ունենք դուստր, և սկսել ենք իրար չհասկանալ փոքրիկի ղնամքի հարցում: Մենք շաբաթը մեկ անգամ գնում ենք սկեսրոջս տուն, բայց մինչ մեր գնալը (փոքրիկը ծնվել է սեպտեմբերի վերջին) նա փակում է բոլոր պատուհանները, տաքացնում սենյակը տաքացուցիչով …

Ես հասկանում եմ, որ նա վատ բան չի ուզում անել, այդպի սին է նրա հոգատա րությունը, բայց մի րոպե մնալուց հետո ես ինձ վատ եմ զգում: Բայց մինչև օրս մենք երեքով էինք գնում, և ես վերահսկում էի, որ պատուհանը բաց լինի, սենյակը չջեռուցվի, և փոքրիկին շատ չծածկի: Սկեսուրս իսկապես զարմանում,բայց չէր կիրառում այդ կանոնները:Եվ այսօր ես մնացի տանը,իսկ երեկոյան փոքրիկս հիվանդացավ (հազ և փռշտոց) … Ուշադրությո՛ւն, հարց: Որտե՞ղ է սկեսրոջս տրամաբանությունը, եթե նրա խորհուրդները 100%-ով ՃԻՇՏ են, ապա ինչո՞ւ էր ամուսինս փոքր ժամանակ միշտ հիվանդ և հիվանդանոցներից դուրս չէր գալիս:

Եվ ինչո՞ւ ինքը չի հասկանում, որ եթե հետևում եք այնպիսի կանոնների, որոնք վատ հետևանքներ են ունենում, ապա այդ կանոն-ներն անիմաստ են: Ինչպե՞ս կարելի է այս ամենը հասկացնել սկեսրոջս շատ նուրբ ձևով, որպեսզի չվիրավորի: ԵՎ ԻՆՉՊԵ՞Ս ՀԱՍ-ԿԱՑՆԵՄ ԱՄՈՒՍՆՈՒՍ, որ այդ խորհուրդները չեն բուժում, այլ քայքայում են (նա կոպտորեն պնդում էր, որ կանի այնպես, ինչպես ասում է մայրը՝ բացարձակապես չհիշելով, թե իր ներկայությամբ ինչ է ասել մանկաբույժը):

Եվ մենք այդ «ինչպես պետք է չիշտ խնամել»-ի հիմքում սկսեցինք բավական հաճախ վիճել: Արդյունքում՝ երեխան հիվանդացավ հենց այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ արվում էր ամուսինս, և սկեսուրս հանձնարարականով, առանց իմ իմացության, և, իհա՛րկե, ոչ ոք ինձ չի լսում, քանի որ ես 26 տարեկան եմ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика