Շատ տարիներ առաջ լավ կյանքի ակնկալիքով լքեցի ամուսնուս ու երեխաներիս․․․Այժմ ոչ ոքի պետք չեմ,կյանքս անցնում է ծերանո-
ցում
Եթե 50 տարի առաջ իմանայի, որ ծերության օրոք կհայտ նվեմ ծեր անոցում, այլ կերպ կապ րեի:Այժմ ես 80 տար եկան եմ: Երբ 30
տարեկան էի, ցանկանում էի լավ կյան քով ապրել: Եվ ես ընկա վատ շրջապ ատ: Ճիշտ է նրանք գողանում էին, բայց միշտ գումար
ունեին և միշտ ընթրում էին ռեստորաններում:
Ինձ դա դուր էր գալիս: Կյանքն ավելի ուրախ էր անցնում: Ես լքեցի ամուսնուս և երկու երեխաներիս: Որոշեցի ես էլ նման կյանքով
ապրել: Մեզ բռնում էին, ազատազրկում էին, մենք դուրս էինք գալիս և շարունակում նույն կյա նքով ապրել:Ինձ այդ ամենը շատ էր
դուր գալիս: Բայց այդ ժամանակ չէի էլ մտածում, որ երիտասարդությունը հավերժ չէ, որ այդ ամենը մի օր ավարտվելու է: Եվ ահա
հիմա ես ծեր եմ ու հիվանդ եմ:
Եվ ոչ ոքի պետք չեմ:Արդյունքում ազատազրկված եմ եղել 25 տարի: Դուրս եկա ծերացած և հիվանդ:Նախկին կյանքից ոչինչ չի մնա-
ցել: Ես չեմ ճանաչում այս աշխրահը: Այժմ ծերանցում եմ՝ սահման ափակ հնարավո րություններով մարդկանց կողքին:Մենք բոլորս
մոռացված և անպետք մարդիկ ենք:
Ես իհարկե շատ եմ ուզում տեսնել երեխաներիս, նրանցից ներողություն խնդրել, բայց մեր հին տան փոխարեն հիմա նորակառույց
շենք է, նույնիսկ պատկերացում չունեմ նրանց գտնվելու վայրի մասին:
