Ամուսինս որպես ժառանգություն բնակարան է ստացել, սակայն թույլ չի տալիս, որ նույնիսկ մեր ուսանող աղջիկը այնտեղ ապրի․․․Ահա, թե ինչու։Իրավիճակը հետևյալն է. Ամուսինս բնակարան է ժառանգել իր մորա քրոջից, ճիշտ է փոքր, բայց այն գտն վում է հա-մարյա քաղաքի կենտրոնում:

Մենք ունենք երեք երեխա,ավագ դուստրս 19 տարեկան է, նա սովորում է համալսարանում,և երկու տղա` 13 և 6 տարեկան: Ապրում ենք 3 սենյականոց բնակարանում, դեռևս այն հերիքում է մեզ։ Ամո ւսնուս հետ շատ ենք վիճում այդ ժառան գության շուրջ:Ես առա-ջարկում եմ, որ աղջիկիս տեղափոխվի այնտեղ ապրելու, քանի որ նա արդեն մեծ և ան կախ, շուտով կկառուցի իր ընտանիքը: Ամու-սինս կարծում է, որ դա անարդար կլինի որդիների նկատ մամբ, նա ցանկանում է վաճառել բնակարանը և գումարը հավասարապես բաժանել մեր երեք երեխաների միջև:

Կարծում եմ, որ այս տարբերակը միանգամայն անհիմն է: Գումարներն այնքան քիչ կստացվի, որ անհնար կլինի երեխաների համար առանձին տներ գնել, իսկ մինչ փոքրերը մեծանան, փողերը պարզապես կմնան հաշվեհամարների մեջ: Իսկ ավ ագ դուստրս միայն կկարողանա գնել մեքենա…Թող գոնե երեխաներից մեկը ապահ ովված լինի բնակարանով, իսկ տղաները փոքր են, դեռ ժա մանակ ունենք նրանց հարցերը լուծելու համար:
Ամուսինս կարծում է, որ հետագայում այդ բնակարանի պատճառով եղբայրների և քրոջ միջև խաղաղություն չի լինի, իսկ ես վստահ եմ, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Դուստրս չգիտի մեր խոսակցությունների և մտքերի մասին, ուզում ենք նախ որոշում կայացնել ինքներս մեզ համար:

Նաև ամուսինս դեմ է իմ տարբերակին, քանի որ բնակարանը լուրջ վերանորոգում է պահանջում, եթե աղջիկս տեղափոխվի այնտեղ ապրելու, իսկ այս պահին մենք դրա հա մար բավա րար գումար չունենք: Ես ուզում եմ լսել Ձեր տեսա կետը,թե որը կլինի լավ ագույն տարբերակը: Արդյո՞ք ես պետք է նորից համոզեմ ամուսնուս, թե ավելի ճիշտ կլինի անենք այնպես, ինչպես նա է ասում։ Գուցե կա մի այլ տարբերակ, որը ես չեմ տեսնում:
