Ամբողջ կյանքս սիրով պատել ու մեծացրել եմ որդեգրած տղայիս, մինչև որ «բարի մարդիկ» չբացահայտեցին գաղտնիքս․․․Մարիան
և իր ամուսինն իրենց փոքր տղա յին որդեգ րել էին և նրան ավ ելի շատ էին սիրում, քան իր ենց հար ազատ երեխաներին:Տղային
անվա-նեցին Վանյա: Մանկատնից նրան վերցրել էին շատ փոքր և թույլ վիճակում: Ծնողները չէին վախենում խնդիրներից.
Ռեսուրսներն ու ցանկությունները բավարար էին վերականգնման համար: Բայց պարզվեց, որ ամենադ ժվարը առողջական խնդիր-
ները չեն:Առաջին անգամ «բարի» մարդիկ երեխային բացահայտեցին այն ճշմարտո ւթյունը, որ նա որդ եգրված է, դեռ մանկապար-
տեզում: Աղջիկը տղային փոխանցեց իր ծնողների զրույցը,որոնք տանը քննարկում էին նրան: Երկրորդ անգամ, այդ նույն տեղեկութ-
յունը հայտնեցին առաջին դասարանում:

Երբ Վանյան դեռահաս էր, նրա հայրը մահացավ: Ավագ եղբա յրներն արդեն ապրո ւմ էին ազատ և ան կախ կյանքով: Մարիան կեն-
տրոնացած էր միայն փոքր տղայի մեծացնելու վրա և տալիս էր նր ան այն ողջ սերը, որին նա կա րոտ է եղել մանկության տարինե-
րին։16 տարեկան հասակում Վանյային կրկին ինչ-որ մեկն ասաց, որ ինքը մանկատանից է: Նա հիշեց, որ մանկուց դա արդեն լսել էր:
Հետևաբար, որոշեց մեկ անգամ և ընդմիշտ պարզել ճշմարտությունը:
Մարիան այս պահին պատրաստվել էր դեռ վաղուց, բայց միշտ կարծում էր, որ տղան դեռ շատ փոքր է ճշմարտությունը հասկանա-
լու և ընդունելու համար: Եվ նա շատ էր վախենում:Մի անգամ Վանյան տուն եկա վ շատ տխո ւր վիճակում: Լուռ, ընթրիքի սեղանի
շուրջ նա հարցրեց. «Ճի՞շտ է, որ ես որդեգրված եմ»: Մարիան համարյա խեղդում էր: Նա այնքան վախեցավ, որ բառ չկարողացավ
ասել: Այնուհետև հավաքեց ինքն իրեն և գլխով նշան արեց:
Վանյան նետեց պատա ռաքաղը և վազեց իր սեն յակ: Մարիան գնաց նրա հե տևից, թակեց դուռը, մոտ եցավ նրան և գրկեց: Նա
դառնորեն լաց եղավ: Մայրը մխի թարեց նրան, ասաց, որ սիր ում է նրան՝ անկախ ամեն ինչից: Բայց ինչ-որ բան կոտ րվեց նրանց
հարաբերություններում:
Դրանից հետո նրանք այլևս չխոսեցին այդ թեմայով: Բայց որդին սկսեց փոխվել. Նա սկսեց վիճել, տնից հեռանալ և չէր հնազ անդ-
վում մորը: Երբեմն տուն էր գնում հարբած վիճակում, դպրոց չէր հաճախում: Կյանքը վերածվեց մղձավ անջի:Մի անգամ Մա րիան
չհամբերեց և ասաց, որ նա հեռանա: Առաջարկեց մնալ ընկեր ների հետ և աշխատանք գտնել, որպ եսզի չկործանվի և ոչ մեկին չը-
տանջի իմ պահվածքով:

Մայրը հույս ուներ, որ եթե տղային ճիշտ դաստիարակի, ապա նա չի կորչի այս կյանքում:Որդին հեռացավ, Մարիան զանգահարեց
իր բոլոր ընկերներին, խնդրեց ուշադիր լինել նրա նկատմամբ և միայնակ չթողնել նրան դժվարին պահերին: Նրանք հասկանում էին
ամեն ինչ: Որոշ ժամանակ անց նրանք զանգահարեցին ՝ ասելով, թե որտեղ է նա, ում հետ և ինչ վիճակում: Մարիա որոշեց, որ կհե-
տևի իր որդուն, որպեսզի ավելի շատ խնդիրներ չառաջացնի:
Նա վերադարձավ երկու շաբաթ անց: Այս ամբողջ ընթացքում Մարիան հազիվ էր ուտում և քնում: Նա հետևում էր որդու արարքնե-
րին կողքից, զան գահարում էր տղայի ընկեր ներին: Վանյան եկել էր իրերի հետևից: Մայրն այն քան ուրախ ացավ նրան տեսավ, որ
ուզում էր վազել և գրկել տղային, բայց մի կերպ զսպեց իրեն: Պարզապես ասաց.«Ի՞նչ ես կանգնել, ներս մտիր» և այլևս տղային տա-
նից դուրս չհանեց:
Այդ ժամանակվանից ի վեր ավարտվեց մղձավանջը, բայց մայրը և որդին այլևս ջերմ հարաբերությունների մեջ չէին:
