6 տարի անընդմեջ երեխա ունենալու համար պայքարելուց հետո, կինը լքեց նորածին դս տերը հենց ծննդաբ երելուց հետո․․․Սա իմ զարմուհու` Տատյանայի պատմություն է, այժմ նա 41 տարեկան է։ Տատյա նան երկու անգամ ամո ւսնացած է եղել, բայց երեխաներ չունի։ Ապրում է վարձով բնակար անում և շատ է սիրում իր աշխատանքը, որով ի դեպ, շատ լավ գումար է վաստակում և կարծես, գոհ է իր կյանքից։
Երբ Տատյանան դեռ ամուսնացած էր` մոտավորապես 8-9տարի առաջ, նա որոշեց, որ ժամանակն է երեխաներ ունենալ, զրուցեց ա-մուսնու հետ և նա դեմ չէր։ Այդպես ցանկություն առաջացավ երեխա ունենալու,բայց նրանց մոտ չէր ստացվում։4 երկար ու ձիգ տա-րիների պայքարից հետո սկանդալներ ու վեճեր սկսեցին ծագել ամո ւսնու և կնոջ միջև։ Ի վերջո նրանք բաժան վեցին, և ավարտվեց նչանց ընտանեկան կյանքը։ Անգամ ամուսնալուծությունից հետո Տատյ անան մտածում էր երեխա ունենալու մասին։
Բայց ումի՞ց հղիանար, ժամանակավոր կապերը նրան պետք չէին։ Տատյանան մի քանի ան գամ հարաբերո ւթյուններ է սկսել, բայց հենց որ նրանք իմացել են, որ Տատյանան երեխաներ է ուզում, և ոչ թե հետագայում, այլ մոտ ապագայում, նրանք շատ արագ հեռա-ցել են։Այս մասին պետք է իմանա …
Անցավ ևս 2 տարի։ Այդքան անհաջող փորձերից հետո Տատյանան որոշեց դիմել Աստծուն և գնաց եկեղեցի։ Ամբողջ ժամանակ նա աղոթում էր, գնում էր տարբեր սուրբ վայրեր և շարունակում էր փորձել իր հավերժական ցանկության իրականացնել ԷԿՈ֊ ի միջո-ցով։ Գումարը ծախսվում էր, ի վերջո հրաշքը տեղի ունեցավ։ Ի վերջե 6 տարի հետո նա հղիացավ՝ իհարկե ոչ բնական ճանապար-հով։ Տատյանան իր ուրախությունն անմիջապես կիսեց բոլորի` իր ընկերների, հարազատների, և նույնիսկ հարևանների հետ։
Նա անհանգստանում էր, որ կարող են դժվարություններ առաջ անալ, ուստի նա հանգստ էր պահում իրեն, ան գամ հիվանդանոցում որոշ ժամանակ մնաց։Ավելի հանգիստ լինելու համար նույնիսկ տեղափոխվեց մոր տուն։ Երբ ուլտրաձայնային հետազոտության ժա-մանակ նրան ասացին, որ աղջիկ է,նա գնեց ամենալավ իրերը և սկսեց պատրաստվել երեխայի ծննդին։ Վերջնաժամկետից մի փոքր շուտ՝ Տատյանային տեղափոխեցին հիվանդանոց, և երբ նա ծննդաբերեց, ես զանգահարեցի, որպեսզի շնորհավորեմ և իմանամ թե ինչպես է։
Ես մտածել էի, որ պետք է երեխային տուն բերելուց գնամ, ուստի հարցրեցի, թե երբ դուրս կգրեն։Հարցիս ՝ Տատյանան պատասխա-նեց, որ հարկավոր չէ նրան դիմավորել, քանի որ ինքն էլ կարող է տուն հասնել։ Ավելին, նրան դուրս են գրում միայնակ՝ առանց երե-խայի։ Ես դադարեցրի հարցերս և որոշեցի խոսել նրա մոր հետ։ Մորաքույրս հաստատեց դստեր խոսքերը, բայց ինչ-ինչ պատճառ-ներով փոքրիկի մասին ոչինչ չասաց։
Մի քանի օր անց Տատյանային դուրս գրեցին ծննդատնից։ Նա վաճառեց երեխայի համար գնված բոլոր իրերը, և շարունակեց ապրել իր նախկին կյանքով, ասես չի էլ եղել այդ երկար սպասված հղիությունը, ծննդաբերությունը և երեխան։Ես շատ էի ցան կանում իմա-նալ նման որոշման պատճառը, բայց միայն իմացա, որ եիեխան առողջ է ծնվել։ Տատ յանան ոչ ոքի չէր ասում, թե ինչու է հրաժարվել երեխայից։ Այժմ նա ապրում է վարձով բնակարանում, նա հանդիպում է մի տղամ արդու հետ և կարծես մոռացել է անցյալի մասին։
Բայց ես չեմ կարող գտնել ինքս ինձ, քանի որ փոքրիկը պիտի մեծանա մանկատանը։Ես աղոթում եմ Աստծուն, որ նրան որդեգրեն և նա ունենա իրեն սիրող ծնողներ։
