20 տարվա մանկավարժական ստաժ ունեմ, բայց նման բան չէի տեսել․․․Դասղեկական դասարանիս ավարտական խնջույքից հետո ինձ մոտեցավ աշակերտուհիներիցս մեկը և խնդրեց թույլ տամ հավաքել պիցցայի մնացորդները։ Մի օր մեր դպրոցում երեկույթ էր, որի ժամանակ դպրոցի տնօրինությունը մեզ պիցցա հյու-րասիրեց:
Իսկ խնջույքի ավարտից հետո ես հարցրեցի իմ ուսո ւցչին, արդյո՞ք կարող եմ վեր ցնել պիցցայի մնա ցորդները:Ես հավաքեցի մնա-ցած պիցցայի կտորները…ես ուրախությունից դողում էի ողջ մար մնով: Պիցցան իմ ընտա նիքում շատ հազվադեպ ուտեստ էր…
Ես նստեցի ավտոբուս և ուղևո րվեցի տուն: Այնքան հպարտ էի բռնել տուփը և անընդհատ նայում էի, որ հանկարծ մեջից չընկնեն կտորները…կարծես ինչ-որ թանկարժեք ապրանք էի տանում:Ավտոբուսից իջնելուց հետո դեռ 15 րոպե քա յլելու ճանապարհ կար: Ուրախ գնում էի, իսկ երբ հանդիպում էի մեր ծանոթներին, նրանք հարցնում էին, թե այդ ինչ եմ տանում…իսկ ես ամաչում էի ճիշտն ասել:
Վերջապես հասա տուն: Կանչեցի 4 քույրերիս և եղբայրներիս, և բացեցի տուփը: Նրանք այնքան ուրախացան.միանգամից հարձակ-վեցին պիցցայի մնացորդների վրա, իսկ ես կանգնած արտասվում էի…Ես հիշո ւմ եմ, թե ինչ պես եմ ողջ մանկո ւթյունս անցկացրել դատարկ սենյակում, որտեղ միայն արկղեր կային:
Ամբողջ կահույքս՝ արկղերն էին: Քնում էինք դրանց վրա, դաս անում…Դա 10 տարի առաջ էր: Ես շատ եմ ուզում վերադառնալ անց-յալ, գրկել ինձ՝ 16 տարեկան խեղճ աղջնակին, և ասել, որ ամեն ինչ լավ կլինի…
