20 տարուց ավել գումար եմ խնայել, իսկ այժմ ստիպված եմ այն ծախսել անարժան ամուսնուս բուժման համար․․․

20 տարուց ավել գումար եմ խնայել, իսկ այժմ ստիպված եմ այն ծախսել անարժան ամուսնուս բուժման համար․․․

Ճշմարտություն է, որ «Տիրոջն ուղղված ճանապարհներն անփոփոխ են»: Երբեք չէի մտա ծում, որ ես կհայտ նվեմ նման իրավիճա-կում:Ես 62 տարեկան եմ, ունեմ ամուսին, երկու մեծահասակ որդի, ովքեր ապրում են իրենց կյանքով: Նայ ելով ինձ կողքից, ոչ ոք չի հասկանա, որ ինձ շատ մտքեր են տանջում:

Ամբողջ կյանքս աշխատել եմ որպես հաշվ ապահ, նախկինում մեծ ձեռնարկությո ւնում,իսկ այժմ փոքր խանո ւթում: Պատահեց այն-պես, որ իմ մասնագիտական ​​կյանքը շատ ավելի լավն էր դասավորվել, քան անձնականս: Չնայած ամուսնացած ենք գրեթե 35 տա-րի, բայց ես երբեք ինձ ապահով չեմ զգացել ամուսնուս կողքին:

Խոստովանում եմ, որ սեր չկար, տարիքից ելնելով, ես ուզում էի երեխ աներ ունենալ …Ամո ւսինս միշտ կոպիտ էր և սառը, բայց ես փակում էի աչքերս, հիմնականում երեխաների պատճառով: Աստիճ անաբար ավելի շատ ագրեսիա առա ջացավ, և ինչ-որ կերպ ես ինքս որոշեցի, որ երբ երեխաները մեծանան, ես այլևս չեմ հանդուրժելու դա:

Ես կոնկրետ պլաններ չեմ կազմել, բայց ես սկսեցի խնայել շատ գումար: Ես տեսել էի, թե իմ ծնողներն ինչ դժվարությամբ են ապրել թոշակի անցնելուց հետո՝ երբ չկար կողմնակի եկամուտ։Իսկ հետո ամուսինս հիվանդացավ: Կաթվածը և դրա հետևանքները, տեսո-ղության հետ կապված խնդիրները … Նա անառողջ և գրեթե անօգնական էր առօրյա կյանքում, և ամեն ինչ ամբողջովին ընկել էի իմ ուսերին:

Միևնույն ժամանակ, բնավորո ւթյունը չի փոխվել, այն նո ւյնիսկ ավելի էր վատացել: Ես իմ տան մեջ ապ րում եմ որպես ծառա, բուժ-քույր և ոչ ոք շնորհակալության խոսք անգամ ինձ չի ասում:Վերջին 20 տարվա ընթացքում հավաքածս ողջ գումարը, որը պահում էի իմ ծերության տարիներն ապահովելու համար, օրեցօր ծախսվում է ամուսնուս դեղերի և բուժման վրա։

Ես գումարը չեմ ափսեոսում, այլ ինձ վատ եմ զգում այն բանի համար, որ նա ինձ օգտագործում է, որ տան մեջ ես ուղղակի ծառա եմ և նույնիսկ այսքան հիվանդ վիճակում նա էլի չի հանգստ անում։Ես այլևս երիտա սարդ չեմ, ես նույնպես ունեմ առողջական խնդիր-ներ։ Չեմ կարողանում որոշում կայացնել` մնալ, թե գնալ։

Գնալու տեղ ունեմ, ծնողներս իրենց բնակարանն ինձ են նվիրել, բայց չեմ կարողանում ռիսկի դիմել, վախենում եմ տղաներիս և շր-ջապատի կարծիքներից։Ուղղակի ցանկանում եմ կյանքիս վերջին տարիներն ապրել հանգստության մեջ, ունե՞մ ես արդյոք դրա ի-րավունքը…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика