20 տարի ինձ զրկելով ամեն ինչից գումար եմ խնայել․ Այժմ ստիպված եմ ամբողջ խնայողությունս ծախսել անարժան ամուսնուս բուժման համար․․․

20 տարի ինձ զրկելով ամեն ինչից գումար եմ խնայել․ Այժմ ստիպ ված եմ ամբողջ խնայողո ւթյունս ծախսել անարժան ամուսնուս
բուժման համար․․․Ճշմարտություն է, որ «Տիրոջն ուղղված ճանապարհներն անփոփոխ են»: Երբեք չէի մտածում, որ ես կհայտնվեմ
նման իրավիճակում:Ես 62 տարեկան եմ, ունեմ ամուսին, երկու մեծահասակ որդի, ովքեր ապրում են իրենց կյանքով:

Նայելով ինձ կողքից, ոչ ոք չի հասկ անա, որ ինձ շատ մտքեր են տանջում:Ամբողջ կյանքս աշխ ատել եմ որպես հաշվապահ, նախկի-
նում մեծ ձեռնարկությունում, իսկ այժմ փոքր խանութում: Պատա հեց այնպես, որ իմ մասնա գիտական ​​կյանքը շատ ավելի լավն էր
դասավորվել, քան անձնականս: Չնայած ամուսնացած ենք գրեթե 35 տարի, բայց ես երբեք ինձ ապահով չեմ զգացել ամուսնուս կող-
քին: Խոստովանում եմ, որ սեր չկար, տարիքից ելնելով, ես ուզում էի երեխաներ ունենալ …

Ամուսինս միշտ կոպիտ էր և սառը, բայց ես փակում էի աչքերս, հիմնականում երեխաների պատճառով: Աստիճանաբար ավելի շատ
ագրեսիա առաջացավ, և ինչ-որ կերպ ես ինքս որոշեցի, որ երբ երե խաները մեծանան, ես այլևս չեմ հանդո ւրժելու դա: Ես կոնկրետ
պլաններ չեմ կազմել,բայց ես սկսեցի խնայել շատ գումար:Ես տեսել էի,թե իմ ծնողներն ինչ դժվարությամբ են ապրել թոշակի անցնե-
լուց հետո՝ երբ չկար կողմնակի եկամուտ։

Իսկ հետո ամուսինս հիվանդացավ: Կաթ վածը և դրա հետևա նքները, տեսողո ւթյան հետ կապված խնդի րները … Նա անառողջ և
գրեթե անօգն ական էր առօրյա կյանքում, և ամեն ինչ ամբող ջովին ընկել էի իմ ուսերին: Միևնույն ժամանակ, բնավ որությունը չի
փոխ-վել, այն նույնիսկ ավելի էր վատացել: Ես իմ տան մեջ ապրում եմ որպես ծառա, բուժքույր և ոչ ոք շնորհակալության խոսք ան-
գամ ինձ չի ասում:

Վերջին 20 տար վա ընթացքում հավա քածս ողջ գու մարը, որը պահ ում էի իմ ծերության տար իներն ապահովելու համար, օրեցօր
ծախսվում է ամուսնուս դեղերի և բուժման վրա։Ես գումարը չեմ ափսեոսում, այլ ինձ վատ եմ զգում այն բանի համար, որ նա ինձ օգ-
տագործում է, որ տան մեջ ես ուղղակի ծառա եմ և նույնիսկ այսքան հիվանդ վիճակում նա էլի չի հանգստանում։

Ես այլևս երիտասարդ չեմ, ես նույնպես ունեմ առողջական խնդիրներ։ Չեմ կարո ղանում որոշում կայացնել` մնալ, թե գնալ։ Գնալու
տեղ ունեմ, ծնողներս իրենց բնակարանն ինձ են նվիրել, բայց չեմ կարողանում ռիսկի դիմել, վախենում եմ տղաներիս և շրջապատի
կարծիքներից։Ուղղակի ցանկանում եմ կյանքիս վերջին տարիներն ապրել հանգստության մեջ, ունե՞մ ես արդյոք դրա իրավունքը…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика