Օրեր առաջ մետրոյում մի միջադեպի ականատես եղա․․․Վագոն մտավ կոկիկ տեսքով մի երիտասարդ։ Նայում էի նստած մարդ-կանց, երբ վագոն մտավ մոտ 24-25 տարեկան մի երի տասարդ: Նիհար, բարձրա հասակ, նորաոճ բաճ կոնով: Հագին ճաշա կով տաբատ և կոշիկներ:
Երևում էր, որ հագուս տի համար գումար չի խնայում: Բայց մի բան աննկատ չմնաց. երիտասարդի կեղտոտ, վաղուց չլվա ցած մազերն ու աչքերի տակ մեծ մուգ շրջան ները:Հերթական կան գառում ներս մտավ մի ուրիշ երի տասարդ՝ շատ առանձ նացող արտաքինով: Նրա հագուստից կրում են մեր քաղաքում հազարավոր մարդիկ, ընդհանուր առմամբ կոկիկ և մաքուր էր: Նույնիսկ ավելի լավ տեսք ուներ, քան այն մի տղան:Անսպասելի, բայց շատ համարձակ նա սկսեց քայլել վագոնում՝ A4 չափի թուղթ բռնած, որի վրա գրված էր.
-Ես խուլ և համր եմ: Ուզում եմ սովորական մարդ դառնալ: Օգնեք:
Ուղևորներից շատերը նրան գումար էին տալիս:Երբ «հերթը» հասավ այն գեղեցիկ հանգնված երիտասարդին, նա կիսաքնած էր: Խուլ տղան հատուկ կպավ ոտքով նրա ծնկին: Երի տասարդը բաց եց աչքերը, կարդաց գրածը և սկսեց փորփրել պա յուսակը:Հե-տո թուղթ ու գրիչ հանեց և սկսեց ինչ-որ բան գրել: Կար դալով դա՝ խուլ ու համր տղան քիչ էր մնում սկսեր խոսել և լսել: Նա կա-խեց գլուխը և հեռացավ վագոնի մյուս կողմը:
Թղթի վրա գրված էր․
«Ես 23 տարեկան եմ, և ես բացահայտում եմ կեղծքիները: Օգնենք միմյանց»:
Երբ երիտասարդի կողքին նստած տղամ արդը հարցրեց, թե ինչումն է բանը, նա պատասխանեց, որ արդեն 2 տարի զբաղվում է պրակտիկ հոգեբա նությամբ, իսկ «խուլ ու համր» տղան շատ վատ է ստում:
