Օրեր առաջ բջջայինս զանգ ստաց․․․Մի անծանոթ կին ասաց, որ ամուսինս նոր ընտանիք և նո ւյնիսկ երեխա ունի։Իմ անունը Անա-հիտ է, ամուսինս Դավիթն է, մենք շատ ամուր ընտ անիք ունենք, երկու դո ւստր, մեր հայր իկի խելքը գնում է իր աղջիկների համար, նա նրանց երես է տալիս, իսկ նրանք էլ ավելի շատ հոր հետ են կիսվում, քան իմ։
Ես շատ եմ սիրում ամո ւսնուս, իսկ նա՝ ինձ, բայց ես սկսել եմ նկատել, որ նա վերջին ժամա նակներս ինչ-որ բանով շատ անհանգս-տացած է, նյարդային է դարձել, երբեմն նույնիսկ բղավում է երեխաների վրա։Ես չէի կարողանում հասկանալ, թե որն է պատճառըը, և երբ ես հարցրեցի ամուսնուս, նա պատասխանեց ինձ.
-Ես մեծ խնդիրներ ունեմ աշխատավայրում։
Ես հանդարտվեցի:Սակայն ժամանակն անցնում էր, իսկ տան մթնոլորտը չէր փոխվում,և ես որոշեցի լրջորեն խոսել ամուսնուս հետ։ Հենց այդ պահին հեռախոսը զանգեց, և մի կին ասաց ինձ.

-Գիտե՞ք, որ ձեր ամուսինն այլ ընտանիք ունի։ Նա մեկ որդի ունի ՝ Արթուրը:
Կինը կախեց լսափողը։Ես չէի կարողանում հավատալ, որ ամուսինս ինձ դավաճանել է, ես չէի դիմանում, թե երբ է նա վերադառնա-լու աշխատանքից, և երբ նա տուն մտավ, ես ուղղակիորեն հարցրեցի.
-Սիրելիս, իսկ ո՞վ է Արթուրը։
Ամուսինս այս հարցից անակ նկալի եկավ, բայց նա սկսեց ինչ-որ բան խոսել, որը ես չէի կարո ղանում հասկանալ։ Եվ այդ ժամանակ ես ասացի, որ եթե հենց հիմա նա չպատմի ողջ ճշմարտությունը, ես ինքս ամեն բան կիմանամ։Այդ ժամ անակ ամուսինս ասաց, որ երեք տարի առաջ հիմնարկում սիրա վեպ է ունեցել երիտասարդ մի աղջկա հետ։
Նա հղիացել է, սակայն ամուսինս պահանջել է, որ նա ազատվի երեխայից, քանի որ չէր պատրա ստվում թողնել իր ընտանիքը։ Սա-կայն աղջիկը որոշել է ամուսնուս կապել իրեն երեխայի միջոցով։Նա տղա է ունեցել,սակայն այդպես էլ նրա համար լավ մայր չի դար-ձել, իսկ ամուսինս չէր ցանկանում, որ իր երեխան որբ լինի։
Ես չէի կարողանում հավատալ, որ այս ամենը մեր ընտա նիքում էր տեղի ունենում։Ես ներեցի ամո ւսնուս, քանի որ շատ էի սիրում նրան և գիտեի, որ նա էլ ինձ էր սիրում։Մի անգամ ես հանդիպեցի ընկերուհիներիցս մեկին, որը մանկատանն էր աշխատում։ Մենք որոշեցինք սրճարան մտնել և այնտեղ ես տեսա ամուսնուս մի փոքրիկ տղայի հետ նստած, որը մոտ 5 տարեկան կլիներ։ Ես հասկա-ցա, որ դա ամուսնուս որդին էր։
Իսկ ընկերուհիս ասաց ինձ․
-Այ տես, ծնողները ողջ են, իսկ երեխան որբ։ Մայրն ամուսնացել ու գնացել է, հրաժար վելով երեխայից, իսկ հայրն էլ ընտանիք ունի, և ստացվում է, որ երեխան որբ է։
Մենք ընկերուհուս հետ մի քիչ նստ եցինք, հետո նա գնաց։ Ես վեր կացա, մոտեցա ամուսնուս ու հարցրեցի․
-Իմ սիրելի տղամարդիկ, ժամանակը չէ՞ միասին տուն գնալու։

Արթուրը ինձ վրա նայեց և ես նրա աչքերում վախ տեսա, իսկ երբ ես ժպտացի, նա լաց եղավ, վազեց մոտս, փաթաթվեց և ասաց․
-Մայրիկ, ես գիտեի, որ դու ինձ տուն կտանես մի օր։
Ես գրկեցի տղային և հասկացա, որ նրան այլևս ոչ ոքի չեմ տա։Ամուսնուս հետ մենք նրան որդեգրեցինք և հիմա մենք երեք երեխա ունենք, իսկ քույրերն էլ Արթուրին շատ սիրեցին։ Այս երեխան հիմա աշխարհի ամենաերջանիկ երեխան է։Ես հանդիպեցի Արթուրի տատիկի հետ և նա ինձ պատմեց, որ աղջիկը երբեք էլ չի սիրել ամուսնուս, իսկ Արթուրին ատել է։
Հիմա մեր տղան ծնողներ ունի, որոնք իրեն շատ են սիրում։Շատ տարիներ են անցել, աղջիկներս ամուսնացել են, մեր որդին բժշկա-կան համալսարանն է ավարտում, և մենք հպարտանում ենք մեր երեխաներով։Ես կարծում եմ, որ ճիշտ վարվեցի, որ ամուսնուս այլ կնոջից ունեցած որդին ընտանիք ձեռք բերեց, որը նրան անկեղծ սիրում է։
Երեխաները չեն կարող որբ լինել, քանի դեռ ծնողները ողջ են․ դա մեծ մեղք է։
