Օրերս հարևանուհուս տեսա մետրոյի անցումի մոտ ցուցանակով՝ Հիվանդ երեխա ունեմ,խնդրում եմ օգնեք․․Զարմանքից ապշել էի,
ա՛խր նա երեխա չունի։Հարեւանուհիս գումար է հավաքում գոյո ւթյուն չունեցող երեխայի բուժման համար.. Մեր նախկին հարևան-
ների բնակարանում մի կին հաստ ատվեց : Նա ոչ ոքի չէր բար ևում, չէր խոս ում և միշտ շատ լուրջ էր: Չգիտես ինչու, նա ինձ անմի-
ջապես դուր չեկավ:
Մեր նախկին հարևան ները շատ կռ վարար էին, կարծես իտա լացի լինեին։ Բարեբա խտաբար, նրա նցից հետո աղմուկը դադարեց,
բայց այդ կինն էլ շատ խորհրդավոր էր, ասես ստվեր կամ ո ւրվական լիներ։ Մի օր առավոտյան նրան հանդիպեցի մետրոյի կայարա-
նի մոտ, հագած էր հին լաթեր, կանգնած էր տա ռապող դեմքով և ձեռքին ցուցանակ կար, որի վրա գրված էր․
«Օգնեք գումար հավաքել երեխայի բո ւժման համար»:
Բացի ցուցանակից, նրա ձեռքին փաստա թղթեր կային, և նրանց մոտ կար մոտ հինգ տարե կան տղայի լուսա նկար:Նա պառկած էր
մա հճակալի վրա ՝ վ ի րակապերի մեջ։ Ես շփոթվեցի։ Նա անմիջապես խղ ճահարություն առաջացրեց։ Ես մոտեցա, հումար տվեցի
և հետաքրքվեցի, թե ինչ երեխայի մասին է խոսքը։ Նրա աչքերը լցվեցին արցո ւնքով։
Ահա թե ինչ պատմեց։ Նրա 5-ամյա որդին վ թարի զո հ էր դարձել, երեխան վ թարի ենթարկ վելուց հետո վի րահատության կարիք է
ունեցել, բայց ոչ ոք նրան չի օգնել և երեխան մա հացել է։ Այժմ նա գումար է հավաքում և տալիս է կարիքավոր երեխաներին։Նկարի
տղային նա չէր ճանաչում, հիվանդան ոցում էր իմացել նրա մա սին և հիմա փորձում է օգնել։ Այդ օրվա նից մենք ընկերացանք և նա
դարձավ մեր տան հաճախակի հյուրը։
Նա չէր շփվում մարդկանց հետ, որովհետև կորցրել էր հավատը մարդկանց նկատմամբ։ Մարդ եղեք․ մարդիկ։
