Տղամարդը աշխատանքից տուն վերադառնալիս նստարանին նորածին երեխա գտավ․ 5 տարի անց տեղի ունեցած հրաշքը հիմնո-
վին փոխեց նրա կյանքը․․․
Նոյեմբերյան մի ցուրտ երեկո Վադիմը տուն էր վերադառնում աշխատանքից:Մոտենալով մուտքի դռանը՝ նա լսեց երեխայի թույլ ճիչ,
որը լսվում էր նստարանի կողմից: Տղամարդը շրջվելով՝ այնտեղ տեսավ մի երեխայի, որին միայնակ էին թողել: Վադիմը մի պահ քա-
րացավ անորոշությունից, ծանր աշխատանքային օրվանից հետո նա ուզում էր արագ լոգանք ընդունել և հանգստանալ հեռուստա-
ցույցի առջև:Բայց երեխային միայնակ սառը փողոցում թողնելն անհնար էր: Երեխան, որը դրված էր սառը նստարանին, փաթաթ-
ված էր բարակ վերմակով:
Վադիմը զանգահարեց ոստիկանություն, երեխան տեղափոխվեց մանկատուն: Պարզվեց, որ նա աղջիկ էր, որբանոցում նրան կոչե-
ցին«Ալյոնա», և անօթևանների պետական հաստատությունում հայտնվեց ծնողական սիրո կարիք ունեցող ևս մեկ փոքրիկ:Վադիմը
չմոռացավ աղջկան, հաճախ էր նվերներով և քաղցրավենիքներով նրան այցելում: Բայց նրան որդեգրելու հնարավորություն չուներ:
Իր ամբողջ ժամանակը նա ծախսում էր աշխատանքի վրա՝ ապրուստի համար գումար վաստակելու նպատակով: Տարիքը լրանա-
լուն պես աղջկան տեղափոխեցին մանկատուն:
Նա գիտեր իր փրկության պատմությունը և այն փաստը, որ իր խնամակալ հրեշտակի անունը Վադիմ է: Ալյոնան կապ էր պահպա-
նում նրա հետ, նամակներ գրում, նկարներ ուղարկում, իրեն նեղացնող երեխաներին պատմում, որ կա մի անձնավորություն, ով ի-
րեն պաշտպանում է:Ալոնայից ստացած գրությունները ուրախացնում և միևնույն ժամանակ տխրեցնում էին Վադիմին: Նա հաս-
կացավ, որ աղջկա՝ լիարժեք ընտանիք ունենալու մասին երազանքը շատ մեծ է, և այն, որ մի օր կորդեգրեն իրեն:
5 տարի անց Վադիմը հերթական անգամ եկավ այցելելու Ալյոնկային և տարավ նրան իր հետ զբոսանքի: Նրանք քայլում էին, զրու-
ցում և պատմում վերջին նորությունները: Երբ եկավ հրաժեշտի պահը, Ալյոնան տխրեց և համառորեն հրաժարվեց մտնել մանկա-
տան պատերից ներս: Հանկարծ Վադիմը ժպտաց և հայտնեց, որ վաղվանից Ալյոնան տեղափոխվում է իր մոտ, քանի որ նա պաշ-
տոնապես որդեգրել է նրան:
Աղջկա ուրախությանը չափ ու սահման չկար:
