Տարիներ առաջ աղջիկս ու թոռնուհիս ինձ համոզեցին վաճառել բնակարանս, խոստանալով, որ հոգ կտանեն իմ մասին, բայց․․․Իրենց նպատակին հասնելուց հետո ամեն ինչ մոռացան
Ցավոք, շատ ուշ հասկացա, որ երջանիկ լինելու համար մարդ պիտի եսասեր լինի․․․Աղջիկս խոստացել էր, որ իմ մասին հոգ կտանի, սակայն հիմա անհամբեր սպասում է, թե երբ եմ հեռա նալու կյա նքից։ Բանն այն է, որ ես ինձ հի մարի պես եմ պահել, հավա տացել եմ նրա խոսքերին ու վաճառել բնակարանս։ Աղջիկս նո ւյնպես ծախեց իրենը ու մենք 3-սենյա կանոց տուն գնեցինք, որտեղ էլ միա-սին ենք ապրում․ ես, աղջիկս ու 19-ամյա թոռնուհիս։

Ամուսինս վաղուց չկա, իսկ աղջիկս բաժանվել է, երբ երեխան 15 տարեկան էր։Քանի որ աղջիկս պիտի աշխատեր, մենք որոշեցինք միասին ապրել։ Ես շատ ուրախ էի նման որոշման համար․ համ ես միայնակ չէի լինի, համ թոռնիկիս հետ շատ ժամանակ կանցկաց-նեի։ Քանի որ մեր երկուսի բնակարանները 1-սենյականոց էին, մտած եցինք, որ ավելի լավ է 1 մեծը գնենք, որ բոլորս ունենանք նն-ջասենյակ։ Տունը ձևակե րպեցինք դստերս անունով։
Մոտ 1 տարի հանգիստ ապրեցինք, հետո սկսվեցին մեր խնդիրները։ Աղջիկս մինչև ուշ գիշեր տուն չէր գալիս, իսկ թոռնիկս ինձ բա-ցարձակապես չէր նկատում։ Ես խոսում էի, բացատրում, որ պետք է դաս անել, որոշակի տաт գործեր, գոնե ուտելուց հետո ափսեն դնել լվացարանի մեջ, իսկ նա դուռը շխկացնում էր դեմքիս։ Աղջիկս առահասարակ չէր խոսում․ գալիս էր տուն կեսգիշերն անց, հաց ուտում ու պառկում քնելու։

Երբ նրանք տանն են լինում, միայն իրար հետ են խոսում։Ես նստում եմ նրանց կողքին, բայց ինձ չեն նկատում։Կարող են հյուրեր հը-րավիրել ու մինչ ուշ ժամ երգեր միացնել, աղմկել՝ իմ մասին բոլորովին չմտածելով։ Եթե համարձակվեմ բարկանալ, կողմնակի մարդ-կանց ներկայությամբ ինձ վիրավորում են ու ստորացնում։
Առա ջարկեցի, որ վաճառենք տունը ու նորից առան ձնանանք, հատկապես, որ թոռնիկս արդեն չափ ահաս է, կարող է և մենակով տանը մնալ՝ մինչ մոր վերադառնալը, իսկ թոռնուհիս պատաս խանեց, որ իր տունն է ու իրեն այսպես էլ է հարմար։
Գուցե որևէ մեկը հայտնվել է նման իրավիճակում։ Ի՞նչ խորհուրդ կտաք, ի՞նչ անեմ։
