Տարեց իմաստունի մոտ է գալիս մի գեղեցկատես աղջիկ ու սկսում լացակումաց պատմել իր կյանքի պատմությունը․Առակ,որը պետք
է իմանան բոլոր կան այք ու աղջիկ ները; Ես չգիտեմ, թե ինչպես կյանքս շարունակեմ: Իմ ամբողջ կյանքում ես մարդկանց հանդեպ
վար-վել եմ այնպես ինչպես կցանկանաի, որ իրենք վարվեին ինձ հետ, ես նրանց հետ անկեղծ եմ եղել ու միշտ հոգիս բացել եմ մարդ
կանց առջև:
Իմ հնարավորության չափով մարդկանց բարութոյամբ օգնել եմ ու չէմ սպասել նրանցից փոխհատուցման:Ես իսկապես արել եմ այդ
ամենը սրտանց, բայց ի պատա սխան ստանում էի չարություն ու իմ վրա ծի ծաղում էին: Հոգիս ավում է, չգիտեմ ինչ անեմ…օգնեք
ինձ խնդրում եմ:Իմաստունը ուշադիր լսեց ու աղջկան մի խորհուրդ տվեց:Մերկացիր և մերկ քայլիր քաղաքի փողոցներով,-հանգիստ
ասաց ծերունին:Կներեք, բայց ես այդ աստիճանի չէմ իջել..դուք երևի ցնդել եք կամ կատակում եք: Եթե ես այդպիսի բան անեմ, չգի-
տեմ թե ինչ սպասեմ անցորնդերից…ինձ մատնացույց կանեն…

Իմաստունը տեղից բարձրացավ, գնաց բացեց դուռը ու մի հայելի դրեց սեղանի վրա:Դու ամաչում ես մերկ քաղաքով քայլել, բայց չես
ամաչում քայլել մերկ հոգով աշխարհում, որը բացված է ինչպես այս դուռը: Դու թողում ես, որ այնտեղ ով ցանկանա մտնի: Քո հոգին՝
հայելի է, հենց այդ պատճառով բոլորս էլ տեսնում ենք ուրիշի հոգիներում մեզ: Մարդկանց հոգիները մութ են ու լի չարիքով և հենց
այսպիսի կեղտոտ պատկեր են տեսնում մարդիկ քո մաքուր հոգում…
Նրանք այդքան ուժ չունեն խոստովանելու, որ դու իրանցից ուժեղ ես ու հենց դրա պատճառով նրանք չէն փոխվում…Ցավոք սրտի
չարիքից ազատվել կարող են միայն իսկապես ուժեղ մարդիք:Հիմա ես ին՞չ անեմ,եթե ինձանից ոչինչ կախված չէ;Արի ինձ հետ ես քեզ
մի բան ցույց կտամ.նայիր սա իմ այգին է: Արդեն շատ տարիներ է ես ջրում եմ այս հիանալի գեղեցկությամբ ծաղիկները ու խնամում
եմ նրանց:

Խոստովանեմ քեզ, որ ես երբեք չէմ տեսել թե ինչպես են այս ծաղիկները բացվում ու ծաղկում:Ես միշտ միայն տեսնում եմ արդեն
ծաղկած այս գեղեցկուհիներին և զգում եմ նրանց արքայական բուրմունը: Աղջիկս, սովոիր բնությունից:Նայիր այս ծաղիկներին և
վարվիր ինչպես նրանք են անում՝ բացիր քո սիրտը մարդկանց արջև շատ կամաց ու զգույշ, այնպես, որ ոչ ոք դա չնկատի: բացիր
հոգիտ լավ մարդկանց արջև:
Խուսափիր այն մարդկանց, ով անտեղի տեղը պոկում է քո տերևները, այն մարդկանցից,որոնք քեզ վոտնատակ են անում ու ոչնչաց-
նում:Այդ մոլախոտերը դերևս չէն ծաղկել քո պես և դու նրանց չէս կարոք օգնել: Քո մեջ նրանք տեսնելու են միայն իրենց տգեղ
հոգու դեմքը,իսկ քո հոգին միշտ կծաղկի:
