Սկեսուրս ապրում է մեզ հետ հերիք չի, ամուսինս էլ կնամոլ է․ Հայտնվել եմ երկկողմանի կրակի մեջ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ
Նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչից սկսեմ:Կարող էի հանգիստ ապրել, սովորել…իսկ հիմա կյանքս կործանվում է:Թե ին-չու ամուսնացա…20 տարեկանում ծանոթացա Ար սենի հետ: Այդ պահին նա 24 տարեկան էր: Ես նրան առաջին հայացքից սիրահարվեցի: Մենք շատ ժամ անակ էին անցկացնում միասին:
Կես տարի անց նա ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց:Ես երջանկությունից կարծես յոթերորդ երկնքում սավառնեի: Այնքան էի ուզում հարսի շոր հագնել:Բացի այդ վստահ էի, որ սիրելիս երբեք ինձ չի դավաճանի և չի լքի: Ընկերուհիներս ինձ նախան ձում էին, որ նման տղա մարդու եմ հանդիպել:
Եվ գեղեցիկ, և հավատ արիմ, և ուրախ, չունի վնասակար սովոր ություններ:Մի խոսքով, անթերի տղամարդ: Ես այնքան էի հպար տանում, որ Արսենն իմ ապ ագա ամուսինն է: Շքեղ հարսանիք կազմակեր պեցինք:Սկսեցինք ապ-րել սկեսուրիս հետ նրա տանը: արսանիքից 3 ամիս անց իմացա,որ հղի եմ:Երևի պետք է ուրախանալ, բայց չի ստացվում:
Կարծես հանած լինեմ վարդագույն ակնոցս: Ես գիտակցում եմ, որ ամուսինս ինձ չի սիրում: Նա ինձ լավ է վերա-բերվում, չի նեղացնում, բայց մեր միջև չկա կիրք: Նրա ամբողջ քնքշությունն իմ հանդեպ անհետացել է, կարծես չի էլ եղել: Նա միշտ զբաղված է իր գործերով, իսկ ես տն ային հավել ված եմ՝ կերակրելու,լվացք անելու և և մաք-րություն անելու համար:
Արսենն ուշ է տուն վերադառնում, երբ ցանկանա: Գիշերվա 1-ին, 2-ին, նույնիսկ 4-ին…
Վստահ եմ, որ ես նրա կյանքում միակ կինը չեմ:Սկեսրայրս հանգիստ մարդ է, իսկ սկեսուրիս հետ շատ դժվար է: Միշտ ինչ-որ բանից դժգոհ է: Բացի այդ, ես պար տավոր եմ բոլորի հետևից հավաքել, կար ծես տան աշխ ատող լինեմ:
Ես պատրաստ եմ հենց այսօր հեռանալ ընտանիքից, սակայն մի խնդիր կա.որտե՞ղ կապրեմ երեխայի հետ: Մայ-րիկիս սիրտը հիվա նդ է, նրան ոչինչ չեմ պատմում խնդիր ներիս մասին: Եթե գնամ նրա տուն, չենք կարողանա ապրել, մորս փոքր աշխատավրձը չի բավականացնի մեզ երեքիս:
21 տարեկան եմ, բայց արդեն զզվել եմ իմ կյանքից…
