Պինդ նյարդեր ունեցող տղամարդ եմ, բայց այդ միջադեպի ժամանակ մի կերպ էի զսպում արցունքներս․․․
Ճանապարհին շատ կարևոր զանգ ստացա, չէի կարող խոսել, մոտ եցա ճանապարհի եզրին, որպիսի չկանգնեմ փողոցի մեջտե-ղում: Մեկ րոպե անց մեքե նայիս մի ծերունի մոտե ցավ:Որ քան հնարավոր է թույլ թակեց պատուհանը:Ես իջեց րեցի ապակին, պապիկը կամաց հարցրեց.
-Տղաս, տաքսի՞ է:
Ես անջա տեցի հեռախոսը և պատասխա նեցի.
-Ոչ, հայրիկ, տաքսի չէ, քեզ ու՞ր է պետք:
-Ինձ ՀՄԿ-է հարկավոր հասնել, հեռու չէ, մոտ երեք կիլոմետր:
-Նստիր, հայրիկ, հիմա քեզ կտանեմ:
Նա նստեց դիմացի նստարանին: Մենք շարժվեցինք: Նա ծանր էր շնչում, որովհետև պարզապես շատ ծեր էր, ասում էր, որ ամեն օր երթուղայինով գնում է պոլիկլինիկա: Ամեն օր այդքան ճանապար հածախս է պետք: Իսկ այսօր պոլիկլինիկայում մի քիչ երկար էր մնացել, ուշացել էր երթո ւղայինից, հաջորդը շատ ուշ կգա, իսկ ոտքով հաս նել չի կարող: Ես նստած լսում էի, գլխումս հազար միտք էր պտտվում, բայց ես չգիտեի էլ, թե ինչ ասեմ Համաշխարհային Պատերազմի Օրդենով այս ծեր մարդուն:
Ես միայն հարցնում էի ճանապարհը, ուրիշ բան չէի խոսում, չէի հնչե ցնում նույնիսկ սովորական դարձած «Շնորհակալ եմ հաղ-թանակի համար» արտահայտությունը, ես ուղղակի լուռ վարում էի մեքենան: Նա ապրում էր փողոցի վերջում, իսկ նրա թեք կը-տուրով փոքրիկ տնակը չէր երևում քոթեջների ետևից:
-Ահա, տղաս, հասանք, հենց այստեղ էլ թեքվիր, — և բացեց պայո ւսակը, որ դրամա պանակը հանի:
-Ես քեզանից գումար չեմ վերցնի, դու քո օրդենով հազար հատ ուղևորո ւթյան դիմաց վճարել ես արդեն:
Ծերուկի աչքերին արցունքներ երևացին, նա իջավ մեքենայից և ԽՈՆԱՐՀՎԵԼՈՎ ասաց.
-Շնորհակալ եմ, տղաս:
Եվ գնաց դեպի իր հին տնակը՝ ձեռքով սրբելով արցունքները:
Իսկ ես՝ ամրակազմ, 47 ամյա տղամարդ, նստած նայում էի նրա հետևից, իսկ արցունքները խեղդում էին կոկորդս: Մտածում էի, որ իհարկե հիանալի է, որ երկիրը հայ տնի է դառնում առ աջնություններում և եվրա տեսիլներում, կարևոր են նման հաղթանակ-ները…Բայց չի կարող առողջ լինել այն երկիրը, որը չի կարողանում հոգալ ՏԱՍՆՅԱԿ ՀԱԶԱՐԱՎՈՐ ծերերի մասին, ովքեր իրենց երիտասարդությունն ու առողջությունն են տվել,պաշտպանելով իրենց Հայրենիքը:Եվ ես հասկանում էի,որ այդ ես պիտի խոնար-հվեի նրա առաջ: Ես ամաչում էի մեր Հայրենիքի համար:
Շատ ամոթ էր…Գրեցի ոչ թե նրա համար, որ ինքնափիար անեմ, ոչ էլ արցո ւնքների համար…Մարդիկ, այն քան քիչ են մնացել Պատերազմի մասնակիցներից, ուղղակի օգնեք նրանց, ինչով կա րող եք, մի քիչ գո ւմարով, պոլիկլինիկայի հերթում տեղ զիջելով, մինչև տուն հասցրեք, ճանապարհը անցկացրեք…
