Ուսուցչուհին դասարանում աշակերտուհուն տարրական հարց տվեց, բայց այնպիսի պատասխան ստացավ, որը կհիշի ողջ կյան-քում․․․Աննան մեծացավ, ու եկավ նրա դպրոց հաճախելու ժամա նակը։ Բայց դրա նից առաջ պիտի ստան դարտ թեստավո րում անցներ․ անհրաժեշտ էր ստուգել ուսման համար նրա պատրաստակամությունը։
-Դե, սկսենք ամենատա րրական բանից,- ասաց հոգե բանն ու սեղանին դրեց մոմե մրգերը

— Ահա, խնձոր, տանձ, նարինջ ու ծիրան։ Էս ամենին մի բառով ի՞նչ են ասում։ Աննան հապ աղեց ու աչքերը կախեց։
-Դե ինչ, շարո ւնակենք։ Սա լոլիկ է, սա՝ վարո ւնգ, սա՝ էլ կարտո ֆիլ, իսկ սա՝ սոխ։ Ի՞նչ ենք սրանց ասում մի բառով։
Աղջնակը հուզմունքից շրթունքը կծեց։
-Ելակ, բալ, մորի․․․
-Սովորա բար սրանց ի՞նչ են ասում։ Չգիտե՞ս։
-Մոռացել եմ,- կամացուկ ասաց փոքրիկը՝ մի կերպ զսպելով արցո ւնքները։
-Ինձ թվում է՝ ձեզ համ ար դեռ վաղ է դպրոց գնալ, արդյունքն ամփ ոփեց հոգեբանը։

— Մի տարի էլ սպասեք, կզբաղվեք ձեր դստեր հետ։ Նա դեռ տար րական բաներ չի իմանում։
Մայրը զարմացած հայացք գցեց երեխայի վրա.
-Աննա, մի՞թե չգիտես՝ էս ամենին ինչ են ասում մի բառով։
-Հա՜, հիշեցի,- աղջկա դեմքը պայծառացավ։
-Կաղապարվածք։ (Պլաստմասից պատրաստված իրեր, որոնք փոխա րինում են իրական առարկաներին)
