Որդիս ուրիշ կնոջից երեխա է ունեցել, սակայն ես չեմ ընդունում․ Ինձ իմ հարազատ թոռն ու հարսը բավական են․․․Երեկ իմ սիրելի
մորաքույրը եկավ մեզ այցելության: Եվ ես ինչպես հասկացա, նա եկել էր թեթևացնելու իր հոգու ցավը, կիսելու իր վիշտը հարազատ
մարդկանց հետ:Նա արդեն երիտասարդ չէ, նա 54 տարեկան է: Եվ, ինչպես իր տարիքում գտնվող շատ մարդիկ, նրան էլ դուր չի գա-
լիս որևէ փոփոխության, նախընտրում է կայունություն, այն, ինչին արդեն սովոր է:

Հատկապես, երբ խոսքը գնում է իր և իր սիրելիների կյանքի մասին: Եվ, մանավանդ,իր միակ որդու կյանքի մասին:Նա 35 տարեկան
է,ամուսնացել է 20 տարեկանում,մի գեղեցիկ աղջկա հետ, ըստ բոլոր հարազատների,բայց նա էլ շատ էր սիրում այդ աղջկան` բարի,
խելացի, պարկեշտ և անկեղծ: Բոլոր կողմերից՝ դրական: Նրա հետ միշտ կարելի էր խոսել որևէ թեմայի մասին: Ես ինքս էլ նրան և
նրա երեխաներին շատ էի սիրում, մենք շատ լավ հարաբերությունների մեջ ենք նրանց հետ:Բայց,ցավոք, նրա հետ ընտանեկան կա-
պերը հնարավոր է, որ խզվեն: Քանի որ նրա ամուսինը կապվել է մեկ այլ կնոջ հետ:
Նա սիրուհուն բավականին երկար ժամանակ թաքցնում էր, ոչ ոք և ոչինչ չգիտեր նրա մասին, բայց այսօր պարզվում է, որ նրանք
արդեն ունեն 4 տարեկան երեխա:Մենք բոլորս ցնցված ենք: Ավելի ցավալի է, կնոջ վիճակը, նա այնքան լավն էր և այդքան շատ սի-
րելով, ինչպես է կարողացել այդպիսի քայլ կատարել: Նույնիսկ գլխիս մեջ չի տեղավորվում: Եթե իմանար միայն սիրուհու մասին էլի
ինչ֊ որ տեղ տանելի կլիներ, բայց երեխա՜… այն էլ արդեն 4 տարեկան…

Ինչպե՞ս են դա ներում: Բնականաբար նա դիմեց ամուսնալո ւծության: Ես նրան շատ լավ եմ հասկանում: Հիմա ես նույնիսկ չեմ ու-
զում խոսել զարմիկիս հետ։ Միայն երեխաների համար եմ ցավում, ովքեր տեսնում են իրենց ծնողների բաժանությունը, սա իհարկե
մեծ սթրես է երեխաների համար։Ես մորաքրոջս հարցրեցի, արդյոք նա պատրաստ է ընդունել «նոր» թոռանը:Ինչին նա պատասխա-
նեց ինձ.
«Ես հարս էլ ունեմ, թոռներ էլ: Մյուսները ինձ պետք չեն: Ես երբեք թույլ չեմ տա,որ նրանք կանգնեն իմ դռան շեմին: նա երեխա ունի,
այնպես որ թող անի նրա հետ այն ինչ ցանկանում է, չէ որ նա արդեն հինգ տարեկան է, բայց ինձ, բացի իմ օրինական թոռնե-րից և
հարսերից, որ ոք հարյուր տարի պետք չէ:
