Որդիս երկար տարիներ տառապում է գաստրիտով, իսկ հարսս դիետիկ ճաշեր պատրաստելու փոխարեն ամեն օր նրան կերակրում է պիցցայով ու․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Տղաս 26 տարե կան է, ամուսնացել է վեց ամիս առաջ: Երիտա սարդներն ապրում են առանձին, հարսիս բնակարանում, որը ծնողներն են նրան նվիրել:Միանգամից պետք է ասեմ, որ ես այն սկեսուրներից չեմ,ովքեր առանց պատ-ճառի չեն սիրում իրենց հարսիներին:
Աղջիկը լավն է ՝ բժիշկների բարեկե ցիկ ընտանիքից և ինքն էլ սովորում է բժշկ ական ոլորտում, այս տարի նա կավարտի ուսումը: Բայց իմ մայրական սիրտը հանգիստ չէ: Տեսնում եմ, որ նա պատշաճ կերպով չի խնամում որդուս: Նա ունի քրոնիկ գաստրիտ, կան լուրջ սեզոնային սրացումներ, անհրաժեշտ է ուշադիր հետևել սննդակարգին: Ավելին, հիվանդությունը ժառանգական է, նրա հայրն էլ ունի ստամոքսի խոց: Ինչքան ենք մենք տանջվել, բառերով այդ ամենը նկարագրելն անհնար է:
Նախկինում, երբ որդիս ապրում էր մեր տանը, ես ամբոջությամբ հետևում էի, որ նա լավ սնվի: Դուք ինքներդ գիտեք, թե ինչպիսին են տղամարդիկ, գրեթե երեխաների նման: Բազմիցս եմ նախազգուշացրել հարսիս, որպեսզի նրա համար նորմալ սնունդ պատրաս-տի ՝ խնդրելով նրան հետևել դիետային:Նա ժպտում է,գլխով է անում,բայց ոչինչ չի փոխվում:Ես փորձում եմ նրանց շատ չպարտադ-րել, բայց շաբաթը երկու անգամ այցելում եմ նրանց։
Ես գալիս և տեսնում եմ դատարկ պի ցցայի տուփեր: Նրանք աս ում են, որ երեկ են պատվիրել, քանի որ ընկերներն էին եկել …Հա-ջորդ անգամ եմ գալիս և բացում եմ սառնարանն, այնտեղ կա երշիկեղեն, պահած ոյացված լոբի, կետչուպ և այդքանը: Ոչ մրգեղեն, ոչ յոգուրտ, ոչ ձու, ոչինչ: Ինքս անցած անգամ բերել էի նապաստակի միս և խնդրել, որ ապուր պատրաստի: Այդպես էլ, այդ նապաս-տակը դեռ դրված է իրենց սառնարանում:
Ես հասկանում եմ, որ նա դեռ երիտասարդ է, միգուցե շատ բաներ դեռ չի հասկանում, բայց ես նրա տարիքում արդեն խնամում էի երկու փոքրիկ երեխաներիս: Իսկ նրա գլխում դեռևս քամի է:Ես նրան ասում եմ, որ եթե դու չես հասցնում,զբաղվել դասերով, ուրեմն թույլ տուր ուտելիքները ես պատրաստեմ, բայց ես ստանում եմ կատեգորիկ «ոչ», «շնորհակալություն, բայց մենք ինքներս» պատաս-խանները: Որդիս լռում է, չնայած նրան, որ աշնանը պետք է պառկի հիվանդանոց բուժում ստանալու:
Չգիտեմ,թե ինչ անեմ նման իրավիճակում,և մեր հարաբերությունները չեմ ցանկանում փչացնել,իսկ օգնություն չեն ընդունում: Մը-տա-ծում եմ միգուցե խոսեմ նրա մոր հետ, որպեսզի նա մի փոքր ազդվի։ Է՜լ ինչ տարբերակներ կան չգիտեմ․․․
