Որդիս արդեն 14 տարեկան էր, երբ նորից հղիացա․ Վախենում էի նրան ու ամուսնուս ասել վիճակիս մասին, բայց․․․Պարզվեց աշ-խարհի երջանիկ մարդկանցից մեկն եմ
Երևի ես երջանիկ մարդ եմ, տեսել եմ, ինչպես է իմ սիրելի տղամարդն արտասվում: Արտասվում էր երջանկությունից, այն բանից հե-տո, երբ ասացի,որ հղի եմ: Կարծում էի՝ կասի,մեր ինչին է պետք երեխան,այս տարիքում…Իսկ նա այնքան ուրախացավ:Հետո սկսե-ցի սպասել, թե ինչ ռեակցիա կտա մեր 14 ամյա որդին: Նրա պատասխանը նույնպես ցնցեց.

-Վերջապես, մայրիկ, ամբողջ կյան քում երազել եմ քույր կամ եղ բայր ունենալու մասին…վերջապես…այնքան ուր ախ եմ:
Շատ էի ուզում աղջիկ ունենալ, ամուսինս նույնպես: Երբ գնացինք երեխայի սեռը պարզելու, շունչս պահած սպասում էի պատաս-խանին: Տղա է: Արտասվելով դուրս եկա, երբ ամուսինս տեսավ արցունքներս, շփոթված ասաց.
-Ի՞նչ է եղել…հիվա՞նդ է: Չի զար գանու՞մ:
Ես մի կերպ ասացի.
-Տղա է:
-Աստված իմ, էլի որդի եմ ոնւենալու: Այս ինչ երջանկություն է:

Եկավ ծննդաբերության օրը: Ամուսինս հերթա փոխի էր, որոշել էի չասել նրան, բայց չկարո ղացա: Նա կարծես զգում էր, ամեն կես ժամը մեկ զանգում էր ինձ, իսկ երբ հասկացավ, որ հիվանդանոց եմ գնում, թողեց բոլոր գործերը և եկավ ինձ մոտ:Հիվան դանոցից դուրս գրվելու օրը ամուսինս ձեռքից բաց չէր թողում փոքր իկին, իսկ արցունքներն անդ ադար հոսում էին աչքերից: Բուժքույրն ասաց.
-Արդեն 30 տարի այստեղ եմ աշխ ատում, բայց նման բան առա ջին անգամ եմ տեսնում:
Ես երևի երջանիկ եմ…
