Մինչև չափահաս լինելս ապրում էի պապիս ու տատիս հետ, ծնողներս իմ մասին չէին էլ հիշում․ Երբ իմացան, որ բնակարան եմ ժառանգություն ստացել․․․

Մինչև չափահաս լինելս ապրում էի պապիս ոև տատիս հետ, ծնողներս իմ մասին չէին էլ հիշում․ Երբ իմացան, որ բնակարան եմ ժառանգություն ստացել․․․

Մինչև 13 տարեկան հասակը ես միակ երեխան էի: Ծնող ներս համա միտ էին ինձ հետ, խորհում էին: Բայց խոս տովանում եմ, որ ավելի շատ սիրել եմ տատիկ-պապիկին: Սիրում էի ամառն անցկացնել իրենց հետ:Նրանք ապրում էին մի քաղաքում ծովափով, և ես միշտ նրանց հետ էի մնում արձակուրդների ժամանակ: Եվ այսպես, երբ ես 13 տարեկան էի, մայրս հղիացավ: Եվ հենց այն պահից, երբ նա դա հայտարարեց իր հարազատներին, սկսեցին հոգ տանել նրա մասին:

Զգում էի, որ ես դարձել եմ դատարկ տեղ, և ամբողջ ուշադրությունը նվիրում էին իմ չծնված եղբորը:Հենց սկսվեցին ամառային ար-ձակուրդները, տատիկս և պապիկս ինձ կանչեցին իրենց մոտ: Մայ րիկը միայն ուրախացավ: Նա միայն տար ված էր իր հղիությամբ: Որքան խենթ է: Գնում էր բոլոր տեսակի դասընթացների հղի կա նանց մասին: Ես նո ւյնպես ուրախ էի հեռանալու համար:

Մեր բնա-կարանը փոքր էր: Ես հասկացա, որ երբ երեխան ծնվի, ես ծանր ժամանակ կունենամ:Տատիկն էլ դա հասկացավ: Նա նս-տեց, մեծահասակի պես խոսեց ինձ հետ և առաջարկեց ապրել պապիկիս հետ: Համաձայնեցի: Մայրիկս և հայրիկս ինձ թույլ տվե-ցին գնալ:

Թվում է, թե նրանք պար զապես ուրախ էին, որ նրանք կազատվեն ինձանից ՝ անհան գիստ պա տանի:Ես չորս տարի ապրել եմ տատիկիս և պապիկիս հետ: Այնուհետև նույն քաղաքում ես ընդունվեցի ինստիտուտ: Այդ ժամանակ, պապիկը հիվանդացավ: Ես օգնում էի տատիկիս, որքան կարողանում էի:

Հոգ տանելով նրա մասին, շատ քիչ ժամանակ էի ունենում դասերին մասնակցելու։Ես պարզապես չէի կարող թողնել նրանց դժվա- րությունների մեջ: Երբ պապս մահ ացավ, տատիկի համար դա շատ դժվար էր: Նրանք քառ ասուն տարի ապրո ւմ էին սիրով: Ես նրան չթողեցի մենակ: Օգնում էի նրան ցան կացած հարցով։

Ես մի կողմ էի թողել անձնական կյանքս։Մի քանի տարի անց տատիկս նույնպես հիվանդացավ: Ծնողներս գիտեին դրա մասին, բայց չօգնեցին, նրանք պարզապես խոսում էին հեռախոսով:Ես անընդհատ աշխատանքից շուտ էի դուրս գալիս, խնամում էի նրան, վար-ձում էի բուժքույրերին: Փողր չէր բավականացնում:

Երբ տատս մահացավ, պարզվեց, որ նա ինձ բնակարան է թողել:Եվ հետո ծնողներս հիշեցին իմ գոյության մասին: Նրանք սկսեցին խոսել իրավունքների մասին ու ասում էին, որ այս բնակարանը իմն է և կիսով չափ եղբորինս: Որ նա նույնպես ժառանգորդ է, և եթե ես հրաժարվեմ այն ​​վա- ճա ռելուց և փողը կիսելուց, նրանք այդ հարցը կորոշեն դատա րանի միջոցով:Եղ բայրս պարզապես ավար-տում էր դպրոցը, նրանք ուզում էին նրան բնակարանով ապահովել:

Ընդհանուր առմամբ, ես իմ կամքով նորացրեցի բնակարանը: Հիմա մայրս, հայրիկը և եղբայրս ինձ հետ չեն շփվում: Բայց իմ մորա-քույրը (մոր քույրը) գաղտնի ասաց, որ իրենք պատրաստվում են փաստաբան վարձել: Ես պարզապես ուզում եմ լաց լինել այդպիսի անարդարությունից: Կյանքիս կեսից ավելին ես հոգացել էի տատիկիս և պապիկիս մասին:Ես նրանցից արժանի եմ այդպիսի երախ-տագիտության:

Եվ ես չեմ ուզում վաճառել բնակարանը, սա իմ տունն է:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика