Մինչդեռ ես ու որդիս ինքնամեկուսացման վայրում էին, պարզվեց ամուսինս պարապ չէր մնացել և իր համար նոր կյանք էր սկսել․․․
Մի շտապեք ինձ քննադատել: Մեզանից շատերի համար ինքնամեկուսացումը դարձել է լուրջ փորձություն` փոխելով մեր կենցաղը և
Մեզ: Ես արդեն կասկածում եմ, որ մարդիկ կկարողանան ապրել այնպես ինչպես նախկինում էր, քանի որ այս ժամանակահատվա-
ծում արդեն դժվար է դրան հավատալ:
Մարտի 28-ին կինս և որդիս մեկնեցին գյուղ ՝ ինքնամեկուսացման օրերը մաքուր օդում անցկացնոլու համար: Ես մնացի քաղաքում`
աշխատանքի, քանի որ մեր ընկերությունը դեռ չէր կարող ամբողջովին անցնել հեռավոր ռեժիմին:Ես սովորեցի միայնակ ապրել, կա-
տարել իմ տնային գործերը ինքնուրույն և պայքարել համաճարակի դեմ: Մարդը ընտելանում է ամեն ինչին, և այս 2 ամսվա ընթաց-
քում (որն այնքան արագ անցավ) ես սկսեցի սիրել միայնակ կյանքը:
Մենակությունը, որն ի սկզբանե ճնշող էր, աստիճանաբար ինձ համար բացահայտեց իր առավելությունները. .Ես ազատ էի իմ ընտ-
րության մեջ, թե ինչ ֆիլմ դիտել հեռուստացույցով, ինչ ուտել, ինչ խմել: .Կարիք չկար ինչ-որ մեկի հետ քննարկել ծրագրերը վաղվա
համար, պարզապես անում էի այն, ինչ ուզում էի: Եվ վերջապես կարող էի նաև չսափրվել։ Երբ կինս ու որդիս եկան, տունն ամբող-
ջությամբ մաքուր էր, բայց նրանց հայտնվելուն պես` քաոս, կեղտոտ իրեր, խաղալիքներ, պայուսակներ:
Առավոտյան որդուս հետ երկու ժամ դաս սովորեցինք, հետո նորից չդիմացանք և դուրս եկանք զբոսանքի։ Որտե՞ղ է իմ միայնակ,
հան-դարտ կյանքը: Անկեղծ ասած, ես արդեն կարոտել եմ իմ ինքնամեկուսացման այդ ոսկե ժամանակները։ Շատերն ինձ կմեղադ-
րեն, ես գիտեմ: Բայց ես անկեղծորեն ասացի իմ զգացմունքների մասին:
Ինչպե՞ս վերադառնամ մեր ընտանիքի նորմալ հունին` չգիտեմ։Իսկ դուք ինչ եք կարծում, լավ է ապրել միայնակ կյանքով։
