Մեր ապրուստի միակ միջոցը աշխատավարձն է, բայց օրեր առաջ մի այնպիսի բան գտա, որի պատճ առով կորցրել եմ քուն ու դա-
դար․․․Չգիտեմ ինչ պիտի անեմ։Ես ու ամուսինս քսան տարի է միասին ենք:Մենք ապրում ենք համեստ, բայց խաղաղ կյանքով: Մենք
երկուսս էլ աշխատում ենք նույն ընկերությունում:Գումարի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել:Մենք պարզապես փորձեցինք հույսներս դը-
նել մեր աշխատավարձի վրա։
Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխատանքի անցնել:Քանի որ նա գործարանում հերթափոխով էր աշխատում, իր հանգստ-
յան օրերին հնարավորություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխ ատելու: Ես դեմ էի դրան: Ի վերջո, նա պետք է հանգս տանա:Բայց իմ
խոսքերի վրա ամ ուսինս պարզ ապես ժպտաց և որոշեց անել այնպես, ինչպես ինքն է ցանկանում: Լրացուցիչ աշխատանքում նրա
պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանակին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվետվություն կազ-
մել:
Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձ նապես հոգնածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատաս խանատու է
միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա: Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանի-
քի հոգսերի համար: Մենք ունենք երկու ուսանող, ուստի ամեն ինչ գնում է նրանց վրա: Ես փորձում եմ հնարավորինս խնայել: Ի վեր-
ջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ գիտեք, որ խնայողություններ ունենք:
Այսպես էլ ապրում էինք: Տղաները սովորում էին,և երբեմն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրախացնել իրենց:Մի անգամ, երբ ոչ ոք տա-
նը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր մաքրում կատարել: Եվ նույնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քանի տարի չէի նայել: Պարզվեց, որ այս
վայրը սանդուղքի մեր պահեստարանն էր, որտեղ Լևոնը պահպանում էր իր գործի քների մեծ մասը, և այն իրերը, որնք մենք չէինք
օգտագործում:Այստեղ շատ սարդոստայն ու փոշի կար: Հետևաբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և նորից ամեն բան դնել իր
տեղերում:
Վերադասավորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մնացել Լևոնի տա տիկից: Դա շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ:
Անգամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վերցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռում: Ինձ հետաքրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի: Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն
տեղում: Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի ինչ անել:
Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թողնել այնպես, ինչպես կա: Որտեղից է այդ մեծ գումարը, իսկ եթե հանկարծ Լևոնը ինչ-որ
խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճառով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին տալիս: Նրա հետ գումարի մասին խոսելը նույնպես սարսափելի
է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում որոշում կայացնել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն միջոցը, չգի-
տեմ․․․
