Մայրս հրաժարվեց ինձ օգնել որդուս խնամելու հարցում, իսկ ես չգիտեմ ինչպես կերա կրեմ ընտանիքս․․․Հիմա որդիս 4 տարեկան է,
ես 25 տարեկան եմ, նրան միայնակ եմ ունեցել, մի մարդուց, որն ինչպես ինձ էր թվում, սիրո ւմ էի, նա ինձ նույնպես, բայց հենց իմա-
ցավ հղիությանս մասին, փախավ: Նա գումար առաջարկեց աբորտի համար, բայց ես երբեք չէի համարձակվի դա անել:Մենք երեքով
ենք ապրում ՝ ես, որդիս և մայրս: Ես օգնություն չեմ ակնկալում, բայց մայրիկն անմիջապես ասաց.
— Ես կօգնեմ, դու կարող ես ինձ վրա հույս դնել: Եվ ես, համոզված լինելով, որ նրա օգնությունը կբավարարի ինձ, ուրախ ու գոհ,
Սաշային տուն բերեցի:
Տատիկն իսկա պես մոտ մեկ տարի օգնեց. գի շերը վեր էր կենում, կերա կրում, տանում զբոս անքի, գնում բժիշկների մոտ: Ես շուտ
վերադարձա աշխատանքի, տղաս վեց ամս ական էր: Հետո ինձ տեղափ ոխեցին հեռ ավոր վայր, որտեղ ես կարող էի նստել որդուս
հետ և աշխատել տնից: Եվ կարծես ամեն ինչ կարգին է, ամեն ինչ ստացվում է, բայց հետո մայրս փոխվեց:Նա հանկարծ որոշեց հոգ
տանել իր մասին՝ հաճախ էր հեռանում, հանդիպում ընկերների հետ, ընդունվեց ինչ-որ ակումբ:

Գրեթե անհնար էր աշխատել այն ժամանակ, երբ երեխան խաղում էր մոտակայքում և ուշադրություն է պահանջում: Ես սկսեցի սը-
խալներ անել փաստաթղթերում, ինձ արդեն խնդրում էին կամ գնալ աշխատանքի, կամ թողնել աշխատանքս:Ես փորձեցի զրուցել
մորս հետ, բացատրել, որ փող է պետք, բայց անհնար էր աշխատել երեխայի հետ:
Եվ նա պատասխանեց ինձ, ասելով, որ ինչպես որոշում եմ կայացրել ունենալ երեխային, այնպես էլ պետք է դուրս գամ դրա տակից։
Ինձ թվում է, որ ընկերուհիներն են նրան խորհուրդ տվել, մինչ այդ ակումբներ այցելելը նա բոլորովին այլ կարծիքի էր:Ես թողեցի աշ-
խատանքս մեր միակ եկամտի աղբյուրը երեխային հատկացվող նպաստն էր:
Հետո ես կարողացա Սաշային մանկապարտեզ ուղարկել, կես օրով աշխատանք գտա. Աշխատանքս կատարում եմ և վազում տուն,
մաքրում, պատրաստում, լվանում:Մանկապարտեզից հետո տղաս կարծես ինքը չլիներ. Նա անընդհատ ուշադրություն էր պահան-
ջում, վազում էր ու ցատկում, ոչ մի վայրկյան չէր հանգստանում:
Մայրս նրան շատ հազվադեպ էր զբաղեցնում ՝ կամ գրքով, կամ խաղալիքներով: Այդ մի քանի րոպեների ընթացքում ես կարողանում
էի կատարել բոլոր տնային գործերը և ուժասպառ լինել այնպես, որ պարզապես ոտքի վրա չէի կարողանում կանգնել:Հիմա երեխաս
արդեն շատ բան է հասկանում, կարող ենք նրա հետ նոր մալ խոսել, համո զել, հարցնել: Նա փոր ձում է ենթարկվել ինձ. Նա կարող է
հանգիստ նստել, մուլտֆիլմեր դիտել կամ նկարել:
Ամբողջ ժամանակ մենք նրա հետ ինքնամեկուսացումն էինք անցկացնում (մայրս աշխատում էր), մենք գտնում էինք ընդհանուր լե-
զու:Ինձ առաջարկեցին լրիվ օրվա աշխատանք,բայց խնդիրն այն է,որ ես ստիպված եմ մայրիկիս խնդրել երեխային վերցնել պարտե-
զից:Եվ ես այլևս չգիտեմ, թե որ կողմից պետք է մոտենամ այս հարցին:Ի վերջո, դա մեկ օրվա խնդիր չէ, նա ամեն օր պետք է վերցնի
Սաշային:

Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե այդ օրը ակումբի հանդիպում լինի, կամ մայրիկը ինչ-որ տեղ գնալու ցանկություն ունենա: Ո՞վ կօգնի ինձ: Մայ-
րիկը կարծում է, որ քանի որ ես եմ որոշել ունենալ երեխային, ուրեմն ես պետք է ամբողջ պատասխանատվությունը ստանձնեմ նրա
համար: Այսինքն ՝ ամեն ինչ անեմ ինքս՝ առանց կողմնակի օգնության: Բայց ես այդ ամենն անում եմ ինքս իմ կողմից, ոչ մի բան չեմ
խնդրում:
Միայն դա եմ ուզում․ որդուս տանել և տուն բերելու, սպասել այդ մի քանի ժամը ինձ և հետո կարող է անել այն, ինչ ուզում է:Ես չեմ
կարողանում որոշում կայացնել. Փողը խիստ պակասում է, բայց ես էլ չեմ կարողանում նորմալ աշխատանքի գնալ …
