Հմուտ բժիշկը չկարողացավ փրկել հիվանդ երեխայի կյանքը․ Րոպեներ անց նրա իրերի մեջ մի նամակ գտավ․․․Կարդալով այն՝ չկարողացավ զսպել արցունքները

Հմուտ բժիշկը չկարողացավ փրկել հիվանդ երեխայի կյանքը․Րոպեներ անց նրա իրերի մեջ մի նամակ գտավ․ Կարդալով այն՝ չկարո-
ղացավ զսպել արցունքները։ Դժբախտաբար դեռ կան երեխաններ, ովքեր վատ վերաբերմունքի են արժա նանում իրենց ծնողների
կողմից։Ամերիկայում 4-5 տարեկան երեխաներ են մահանում ամեն օր խոշտանգման և ծեծի արդյունքում։Իվանը այս պատմության
հերոսը այդ զոհերից մեկն է։Այս պատմությունը ձեզ անհավանական կթվա, բայց այս նամակը իրական է.

«Իմ անունը Իվան է, և ես 7 տարեկան եմ: Ես սիրում եմ իմ ծնողներին, բայց նաև վախենում եմ նրանցից: Նրանք ինձ շատ հաճախ
են հարվածում, բայց չգիտեմ ինչու: Ես գնում եմ դպրոց և լավ աշակերտ եմ: Ինձ դուր է գալիս նաև իմ ուսուցիչը և մյուս երեխանե-
րը: Բայց ես ընկերներ չունեմ: Ինձ ոչ ոք չի սիրում, ոչ ոք չի ցանկանում խաղալ ինձ հետ: Նրանք ինձ վրա ծիծաղում են, քանի որ ես
տգեղ եմ, և ամեն օր նույն հագուստն եմ կրում:

Մի օր դրսում ձյուն էր տեղում, և ես մենակ գնացի տուն դպրոցից: Քամոտ և շատ ցուրտ օր էր, և հանկարծ ինչ-որ մեկը ինձ հետևից
հարվածեց և այդ երկու տղաները ինձ ասացին,որ ես ոչ ոքի պետք չեմ և ծաղրեցին ինձ: Ես սկսեցի լաց լինել ոչ թե այն պատճառով,
որ ես վիրավորվել եմ և ցուրտ էր, այլ այն պատճառով որ ոչ ոք չունեի:

Այսպիսով, ես գնացի տուն, և երբ մայրիկս ինձ տեսավ ամբողջովին թաց և կեղտոտ, նա պատժեց ինձ և առանց կերակրելու ինձ ու-
ղարկեց իմ սենյակ:Հետո ես սկսեցի վատ գնահատականներ ստանալ, և երբ ասացին հորս այդ մասին, նա հարվածեց ինձ: Մի ան-
գամ նա այնպես հարվածեց ինձ, որ ես չկարողացա շարժել իմ ցուցամատը: հիմա դասընկերներս դրա պատճառով են ծիծաղում ինձ
վրա:Հաջորդ օրը ուսուցչուհին մեզ հանձնարարեց նկարել մեր ամենամեծ երազանքը: Մյուս երեխաները նկարում էին մեքենաներ և
նվերներ: Բայց ես նկարեցի մի ընտանիք, մեկ մայր ՝ մեկ հայր և մեկ որդի: Եվ նրանք նորից ծիծաղեցին ինձ վրա:Ես սկսեցի լաց լինել
և ասացի.

-Խնդրում եմ մի ծիծաղեք ինձ վրա, կարող եք հարվածել ինձ և ատել ինձ, բայց մի ծիծաղեք, ես ուզում եմ ծնողներ,ովքեր ինձ կսիրեն
և կխնամեն

Ուսուցչուհին ինձ հանգստացնելու համարգրկեց, և որոշ երեխաներ հասկացան, բայց միևնույն է, ոմանք ծիծաղեցին ինձ վրա: Հետո
կրկին ստացա վատ գնահատականներ էի ստանում: Ես գիտեի, որ մայրիկը զայրացած կլինի: Նա ինձ գցեց գետնին և հարվածեց գլ-
խիս: Հետո հայրս եկավ և հարվածեց իմ դեմքին: Դրանից հետո ես ոչինչ չեմ հիշում: Ես արթնացա հիվանդանոցում: Տեսա, թե ինչ-
պես են ծնողները բակում խաղում երեխաների հետ և նորից լաց եղա:

Հետո մի օր ես թեյից մի քիչ թա փեցի, և նրանք նորից հարվածեցին ինձ: Կրկին կրծքիս մեջ ցավ զգացի, բայց նրանք սովորականի
պես չէին հետաքրքրվում ինձնով: Որոշ ժամանակ անց նորից գնացի հիվանդանոց: Բայց նրանք իմ հետևից չէին գալիս։2 օր սպասե-
ցի, բայց ոչ ոք չեկավ։

Իվանի սիրտը կանգ առավ, և նա մահացավ վնասվածքից: Բժիշկները նրա ձեռքում գտան գրություն, որում ասվում էր.

-Սիրելի մայրիկ և հայրիկ, ցավում եմ, որ դուք չեք կարող ինձ սիրել, ես ձեզ շատ եմ սիրում: Ես միայն ցանկանում եմ որ դու ինձ գր-
կես մայրիկ, իսկ հայրիկից ուզում էի որ ձեռքս բռներ և քայլեր:Գիտեմ,որ ամաչում եք իմ պատճառով, ներեք ինձ եթե կարող եք։ Ես
ձեզ շատ եմ սիրում…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика