Հարսանիքիս օրն էր, գնում էինք ԶԱԳՍ․․․Չգիտեի, որ այնտեղ ինձ մեծ անակնկալ է սպասվում
Ես երբեք գեղեցիկ չեմ եղել: Ինձ երբեք չէին սիրահա րվում տղաները: Նույնիսկ համա լսարանում ոչ ոք հաճո խայոսություններ չէր անում: Ես արդեն համակերպվել էի «անճոռնի ճուտիկի»՝ իմ կարգավիճակի հետ: Մեծացա, լրջացա, բայց միևնույնն է՝ մնացի տգեղ: Եվ ահա իմ կյանքո ւմ հայտնվում է Նա: Ես ինձ սկսում եմ գե ղեցիկ համարել, բայց նա՝ ոչ: Նա միշտ դժգոհ էր իմ արտաքինից:
Դե ինչ, ես հիմա սպիտակ զգեստով կանգնած՝ նրան եմ սպասում: Ես այս օրվան շատ երկար եմ սպասել: Զգեստս մի քիչ սեղմում է, բայց դա կարևոր չէ:Դա նրանից է,որ ընտրել եմ զգեստի այս մոդելը, այդ նա այդպես ցանկացավ:Մեծացրել եմ շուրթերս, նա է այդ-պես սիրում:
Արդեն մի քանի ամիս դիտեա եմ պահո ւմ, նա նիհարներին է սիր ում:Ես նրա կողքին եղել եմ 3 տարի, սիրո ւմ եմ նրան:Ես խզել եմ կապերս բոլոր ընկերուհիներիս հետ, որ ամեն վարկյան նրա կողքին լինեմ:Ստիպված շփվում եմ նրա տխմար ընկերների և կանանց հետ:Կիսատ եմ թողել համալսարանը, որով հետև պիտի ինձ լիարժեք նվիրեի նրան և ընտա նիքիս:
Թողել եմ աշխատանքս, որ նրա հետ շատ ժամանակ անցկացնեի:Դարձել եմ շիկահեր, ինչպես որ նա է սիրում:Իսկ հիմա կանգնած եմ ԶԱԳՍ-ի առջև, ինչպես որ ինքն է ցանկացել, երջանկությո ւնից փայլում եմ, անհան գիստ եմ, բակց ցույց չեմ տալիս:
Մոտենում է նրա մեքենան, նա դուրս է գալիս, սրտիս զարկերի ձայնը լսում են նույնիսկ կողքիս կանգնածները…Գալիս է դեպի ինձ…Ասում.
—Ներիր, բայց հարսանիքը տեղի չի ունենա, ես քեզ չեմ սիրում…
