Ծնողներս ստիպում են ինձ 3-րդ երեխա ունենալ, բայց երբ հերթը հասնում է իրենց օգնությանը լռում են․․․Նրանք չեն ցանկա-նում տեղափոխվել գյուղում ապրելու։Ես շուտով կունենամ երկրորդ բալիկիս, իսկ ապրելու տեղ չունենք, մի կերպ տեղավոր վել ենք 1-սենյականոցում։ Ծնող ներս հրաժարվում են մեզ զի ջել իրենց 3-սենյականոց բնակարանը։
Բայց չէ որ ես էլ ունեմ այդ տանն ապ րելու իրա վունք, ես էլ եմ այն տեղ գրանց ված, վերջ ի վերջո, բացի այդ նրանք էին թոռներ ուզում, իսկ ո՞վ է օգնելու։Ծնողներս գյուղում տուն ունեն, թե ինչու՞ չեն տեղափոխվում այնտեղ։ Իսկ մենք կվաճառենք մեր 1-սեն-յականոց տունը, որտեղ հիմա ապրում ենք, կգնանք ծնողներիս տուն։ Մենք երեխաներ ունենք, մեզ ավելի շատ է պետք։Իսկ բնա-կարանի գումարով էլ մեզ մեքենա կգնենք։
Ծնողներս էլ կարող են ապրել գյուղում, օգնել մեզ՝ գոնե երեխաների համար մաքուր բնական կաթնամթերք ուղարկելով։Բայց նը-րանք չեն համաձայնվում։ Ասում են, որ այնտեղ չկան հարմա րություններ՝ գազ, սան հանգույց։ Իսկ մեր մասին չեն ուզու՞մ մտա-ծել։ Մենք ինչպես ենք 4 հոգով ապրելու 1 սենյակի մեջ։ Նույնիսկ մեքենա չունենք, որ հետագայում երեխաներին սպորտի և որևէ խմբակներ տանենք։
Իսկ ես այնքան էի երազում նոր մերսեդեսի մասին․․․Ինձ համար շուտով մեծ խնդիր կլինի երեխաներին նույնիսկ բժիշկի տանելը, ես չեմ կարող մանկասայլակը տաքսիի մեջ դնել ամեն անգամ։ Սկեսուրս նույնպես չի օգնում, նրա համար միևնույնն է։Նա ժամա-նակին վաճառել է տունը, իր և դստեր համար յուրաքան չյուրին 1-սենյականոց բնա կարան գնել։ Իսկ աղջիկը չի կարողանում ե-րեխա ունենալ, բայց ես որ ունենում եմ, դրանից ինչ օգուտ, եթե ինձ ոչ մեկ չի օգնում․․․
Թոռներ բոլորն են ուզում, իսկ երբ հերթը հասնում է օգնելուն, ոչ ոքի հարմար չէ։ Ի՞նչ անեմ։Ինչու՞ է ամեն ինչ այսքան անարդար։
