Երկրորդ աղջկան որդեգրելուց հետո հույսս կորցրել էի հարազատ երեխա ունենալու մասին, բայց այն ինչ իմացա օրեր անց․․․Եր-ջանկությանս չափ ու սահման չկա
-Ես մի տատիկի եմ ճանա չում, ով խոտաբո ւյսերով բուժում է բոլոր հիվանդո ւթյունները։ Պատկերացնու՞մ ես, քեզ էլ կօգնի, կհղիա-նաս վերջապես։
-Չէ, էլ ոչ մի բանի չեմ հա վատում․․․
Արդեն ուզում էի հարվածել նրան։ Հարյուրավոր խորհուրդ տվողներ, բժիշկներ, հոգեբաններ, արհեստական բեղմնավորում, աղոթք-ներ են եղել իմ կյանքո ւմ։ Երբ դառնում եմ հետ, տեսնում եմ արցո ւնքներովս պատ ված ուղին, որը անցել եմ․․Էլ չեմ հիշո ւմ, քանի տարի եմ տառապել։
Ապարդյուն փորձերին հաջոր դեց փաստի ընդունումը։ Հետո էլ որոշեցինք երեխա որդե գրել։Մի քանի ամիս անց մեր տանը սկսեցին ապրել երկու չքնաղ քույրիկները։ Կարծես իմ սրտից ծնված լինեն։Ես ու ամո ւսինս նրանց շատ էինք սիրում, բայց անկեղծ ասած, մի-ևնույնն է, սրտումս մի դատարկ անկյուն կար, թվում էր, թե այն մնա ցել է իմ հարազատ երեխայի համար․․․
Ամեն ինչ եղավ անցյալ Ամանորից մի քանի օր առաջ․ ինձ շատ թո ւյլ զգացի, քիչ էր մնում ուշա գնաց լինեի։ Կար ծեցի, թե ուղղակի հոգնած եմ։ Արդեն ամանորյա եռուզեռն էր, ամբողջ օրը խանութներում ու խոհանոցում էի, իսկ երկու երեխաների հետ այդ ամենը հասցնելն այնքան էլ հեշտ չէ։
Հետո նույնը կրկնվեց հաջորդ օրը։ Արդյունքում իմացա, որ հղի եմ․․․Երբ պատմեցի աղջիկներիս, նրանք ասացին, որ Ձմեռ պապի-կից փոքր եղբայր էին խնդրել․․․Աստված իմ, ոնց եմ նրանց սիրում․․․Այժմ որդիս գրեթե 4 ամսական է․․․մի քանի տարի առաջ չէի էլ կարող պատկերացնել, որ երկու աղջիկներս կվիճեն, թե ով է վարելու եղբոր մանկասայլակը և ով է փոխելու տակդիրը․․․
Հրաշքներ լինում են, միայն պետք է հավատալ․․․
