Երիտասարդը տղան լքեց հարսնացուին հանուն ավելի հարուստ ու բարձր դիրքի տեր կնոջ․ Իսկ ահա տարիներ անց աղջիկը շնոր-
հակալություն հայտնեց նրան իրեն լքելու համար․․․
Վերան պտտվում էր հայելու առջև։ Իրականում նա ասես նման լիներ փոքրիկ, քնքուշ <<կատվի>> , փափուկ մազերով, փոքրիկ քը-
թով և շագանակագույն աչքերով, նա փայլում էր և մի փոքր էլ նյարդայնանում։ Բայց դա այնքան էլ տարօրինակ չէր, քանի որ նրա
կյանքում` 3 շաբաթ անց պիտի տեղի ունենար ամենակարևոր իրադարձությունը` նրա հարսանիքը, որին սպասել էր չորս տարի:
Կոստյայի հետ ծանոթացել էին համալսարանում,նա ինքն էլ չհասկացավ,թե ինչպես ամեն ինչ այդքան արագ ստացվեց։Կոստյան ըն-
կերության <<հոգին էր>> և ուսանողական տարիներին ամենահայտնի երիտասարդը:Աղջիկները նայում էին նրա աչքերի մեջ, կանգ
ռանում և ասես լուռ մահանում ՝ հանձնվելով երազների ուժին։ Իսկ տղան ընտրեց Վերային` անտեսանելի, շագանակագույն աչքե-
րով և զվարճալի բալետային կոշիկներով, որոնց շուրջը գտնվող բոլոր իրերը ասես հանգստանում էին։
Եվ ահա այս աղջիկը` Վերան պետք է դառնար, բոլորի կողմից հայտնի այս տղայի կինը։Ճիշտ է, մի փոքր նեղվում էր, որ Կոստյան
վերջերս դարձել մտահոգ և անուշադիր, բայց դա նույնպես բացատրելի էր` քանի որ նա իր կուրսի խելացի ուսանողներից մեկն էր և
դիպլոմայինի թեման շատ բարդ էր:<<Լավ է, որ պրոֆեսոր Ջուլիա Վլադիմիրովնայի հետ Կոստյան հանդիպման գնաց, նրան կառնի
իր թևի տակ>>, ֊ մտածում էր Վերան։
Նա այնքան երջանիկ էր, որ չնկատեց, թե ինչպես են ամպերը դանդաղորեն հա վաքվում նրա փափուկ, կարմիր մազերի վերևում:
Կոս-տյան ավելի ու ավելի շատ էր հրաժարվում իր հետ հանդիպումից՝ պատճա ռաբանելով իր զբաղվածությունը և աշխատանքն
արագորեն ավարտելու ցանկությունը:Իգրը` իր հին դպրոցական ընկերը, որի հետ նա կիսում էր իր բոլոր գաղտնիքներով, Վերային
տարօրինակ էր նայում, բայց լռում էր` ասես վախենալով որ կբացահայտի ուրիշի գաղտնիքը: Իսկ Վերան ուրախությամբ և նրբորեն
շոյում էր համեստ հարսանեկան զգեստը, որը կախված էր իր զգեստապահարանի դռան վրայից:
֊ Կոստյա մի գուցե այսօր գնանք կինոթատրոն,֊ հարցրեց Վերան մեծ հույսով` նրա աչքերի մեջ նայելով։
Երազանքի մեկնաբանություն. Հարսանիք …
֊ Չէ Վեր, չեմ կարող, Ջուլիան ինձ », — Կոստյան մի պահ վարանեց, բայց արագ շարունակեց.« Դե, Ջուլիա Վլադիմիրովնան սպա-
սում է, շատ կարևոր դաս ունեմ և ինքս չեմ կարող գլուխ հանել: Դու գնա, ես քեզ կզանգեմ>>:
Վերան այնքան սիրահարված էր, որ ոչինչ չհասկացավ և հանգիստ գնաց իր գործերով։ Կոստյան դուրս եկավ համալսարանից և նը-
կատեց Ջուլիա Վլադիմիրովնայի թանկարժեք մեքենան,որը միշտ սպասում էր նրան` մուտքից ոչ հեռու:Կոստյան ծիծաղեց և ինքնա-
վստահորեն ուղղվեց դեպի իր մեքենան:Հավանաբար պետք է ասեմ Վերային, — գլուխը թափ տալով մտածեց, բայց հետո հրաժար-
վեց այդ մտքից և համարեց այն` դատարկ և անտեղի:
Ի՞նչ տարբերություն, հետո կիմանա ամեն ինչ, թող հիմա շոկոլադի մեջ ապրի։ Ջուլիայի հետ ամեն ինչ պատահմամբ սկսվեց:Նրան
հրավիրեց իր տուն, իսկ Կոստյան ուրախությամբ համաձայնվեց: Նա ցնցվում էր գեղեցիկ և տարիքով ուսուցչուհիների ուշադրութ-
յունից: Կոստյան գեղեցիկ տղա էր, Պրոֆ եսորն էլ իր գոհունակ ությունը հայտնում էր թա նկարժեք նվերների տեսք ով, և նույնիսկ
խոստացել էր ավարտելուց անմիջապես հետո տղային Թաիլանդ տանել:
Կոստյան իսկույն համաձայնել էր մեկնել և իր երազանքի համար պատրաստ էր ամեն ինչի: Բայց ամենից տհաճն այն էր, որ Կոստ-
յան, իր հիմար քայլերի հետ մեկտեղ , պատրաստվում էր ամուսնանալ, իսկ այդ ժամանակ նրա բոլոր երազանքները կտոր-կտոր օդ
կթռչեին, թանկ նվերներ այլևս չէր ստանա, իսկ Թաիլանդն էլ երազում կտեսներ։<<Վեր>>, — երեկոյան նա զանգահարեց աղջկան՝
նստած Ջուլիայի շքեղ թախտին, նայելով այն թանկարժեք ձեռքի ժամացույցին, որը Պրոֆեսորն էր նվիրել իրեն:
<< Մի նեղվիր, բայց հարսանիք չի լինի: Դու և ես ապագա չունենք, քո ցանկությունները պարզ են և անհետաքրքիր, ես ունեմ երա-
զանքներ` ուզում եմ հայտնի գիտնական դառնալ, իսկ դու չես կարող ինձ օգնել այդ հարցում>>:
Ինչու են տղամարդիկ նախընտրում …Իր ասելիքն ասաց և անջատեց հեռախոսը, և նորից սկսեց շոյեԼ նոր ժամացույցը: Ջուլիա Նի-
կոլաևնան ժպտաց և նայեց նրան` տարօրինակ ու մտածկոտ…Անցավ 10 տարի.Մի անգամ մեծ և հարմարավետ տան` գեղեցիկ փո-
րագրված դռան զանգը տվեցին: Սուրհանդակն էր, ձեռքին թագավորական վարդերի հսկայական փունջ և ադամանդի ականջօղե-
րով փոքրիկ կարմիր տուփ: Դռան հետևից ձայն, աղաղակ, ծիծաղ, երեխաների ճիչ էր լսվում։ Հետո բաց դռան նախաշեմին հայտն-
վեց տպավորիչ մի տղամարդ։
<<Իգր, ո՞վ է>> — տնից լսվեց ուրախ կնոջ ձայն, որը կարծես ծանեթ էր սուրհանդակին։ Տղամարդը ժպտաց և կանչեց.
<<Եկեք֊եկեք, տիկին պրոֆեսոր, մենք Ձեզ ուզում ենք շնորհավորել>>։
Եվ այսպես էլ հանդիպեցին` երջանիկ կարմրավուն Վերան և սուրհանդակ Կոստիկը, ում կարիքը նա այլևս չուներ։ Ավելին նա շնոր-
հակալ էր Կոստիային այն ժամանակ իրեն լքելու համար։ Չէ որ դրա շնորհիվ աղջիկը սկսեց ճանաչել մարդկանց։
