Երեկ կեսգիշերին վեր թռա փոքրիկ դստերս ոտքերի թփթփոցի ձայնից․․․Սարսափեցի, բայց հետո հասկացա, որ իմ կյանքի լավագույն օրն էր

Երեկ կեսգիշերին վեր թռա փոքրիկ դստերս ոտքերի թփթփոցի ձայնից․․․Սարսա փեցի, բայց հետո հասկացա, որ իմ կյանքի լավա-գույն օրն էր։Գիշերը ժամը 2-ին ես լսեցի փոքրի կիս ոտքերի թփթփոցը. Աղջիկս եկավ իմ սենյակ: Ես պառկած էի հանգիստ և փոր-ձում էի քնել:։

-Մայրիկ: Մայրիկ․ — ասաց նա հազիվ քնից արթ նացած ձայնով։

-Այո … ի՞նչ է պատ ահել․ — ասացի ես՝ չկարո ղանալով թաքցնել իմ վրդով մունքը: Այդ պահւն նկատեցի, որ նրա աչքերը սկսեցին տարօրինակ փայլել․․․

— Մայրիկ … ես սիրում եմ քեզ …

— Իսկ ես քեզ …

— Ես քեզ ավելի ուժեղ եմ սիրում…

Նա պառկեց կողքիս ու անմիջապես քնեց, բայց նրա խոսքերը դեռ լսվում էին ականջիս: Եթե ​​ես կարողանայի դիպչել այդ խոսքերին, ապա կհանեի այդ բառերը և կպցրեի սր տիս … Օդի մեջ դեռևս կա դողացող ձայն, որը շշնջո ւմ է աշխար հի լավագույն բառերը՝ Ես սիրում եմ քեզ … Մի օր այս փոքրիկ աղջիկս կդառնա մեծահասակ աղջիկ…

Մի օր հանգիստ կխմեմ մի բաժակ սուրճ և կհի շեմ այս բառերը … Կգա օրը և ես դուրս կգամ տա նից չմտա ծելով, որ ինչ-որ մեկը տանը ինձ է սպասում … Կգա օրը և ես կապ րեմ ինձ համար․․․Բայց այսօր ես ինձ նվի րում եմ զավակ ներիս: Հաճախ ես շատ եմ հոգնում,մտածում եմ, որ այլևս ուժ չունեմ,բայց հասկանում եմ որ ինձ ՍԻՐՈՒՄ ԵՆ և ես ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ նրանց ու դա ինձ ուժ է տալիս:

Հավատացեք ինձ, սրանք իմ կյանքի լավագույն պահերն են

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика