Երեկ ինձ կանչեցին դպրոց ու խայտառակ արեցին ամբողջ անձնակազմի դեմ․․․Հիմա ասեք, ինչպես վարվեմ որդուս ուսուցչուհու
հետ։ Ելենա Բորիսովնա,Դուք շտապ պետք է գաք դպրոց, այլապես ես ստիպված կլինեմ բողոքել տնօրենին: Ձեր որդին այսօր ծեծել
է դասընկերոջը: Սա ինչ խայտառակություն է:

Լենան աշխատանքի վայրից թույլտվություն վերցրեց և շտապեց դպրոց: Իր որդուն լավ էր ճանաչում, նա ագ րեսիվ չէր, և ինչը կա-
րող էր նրան ստիպել ծ եծել դասընկերոջը:Որդին, աչքի տակ կապտուկով, բայց գոհունակ դեմքով, կանգնած էր ուսուցչուհու առջև:
Մյուս տղան լա ց էր լինում, մաքրում էր պատ ռված շրթունքից հոսող ա րյունը: Լենայի ար յունը սառեց երա կներում, միթե՞ իր որ-
դին ընդունակ էր նման արարքի:
-Խնդրեմ: Հիացեք ՝ Ելենա Բորիսովնա: Ձեր որդին տեսեք ինչ օրն է գցել դաս ընկերջը, այսպե՞ս եք դուք նրան դաստիարակում:

-Սերգեյ, ի՞նչ է պատահել: — հարցրեց Լենան ՝ չճանաչելով որդուն: Սերյոժան երբեք ագրեսիվ չի եղել:
-Ես ծե ծեցի Միտյային, քանի որ նա վ իրավորեց մայրիկիս: Հպարտ ասաց տղան:
-Ինչպե՞ս, Ի՞նչ կարող էր նա ասել:

-Նա ասաց, որ մայրիկս «հին է, մոդայիկ չէ», և ասաց նաև, որ նման է ոզնու, այդպես բիզ-բիզ մազեր ունի: Հայրս ինձ սովորեցրել է,
որ միշտ պետք է պաշտպանեմ մայրիկիս, քանի որ նա կին է, որ կանանց միշտ պետք է պաշտպանել,-ասաց Սերյոժան և արժանա-
պատվորեն նայեց բոլորին ու խորը հոգոց հանեց:
Լենան բռնեց որդու ձեռքը և շրջվեով ուսուցչուհուն ասաց.- Ահա, մենք այսպես ենք դաստիարակում մեր որդուն, գնացինք, որդիս:
Նա, իհարկե, նրան նախատելու է տանը, քանի որ դեմ է բ ռ ունցքներով հարցերը լուծելուն:Բայց հոգու խորքում հպարտ էր նրանով:
