Երբ որդիս մեզ ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ, ես ու ամուսինս ուղղակի կորցրեցինք խոսալու ունակությունը․․․

Երբ որդիս մեզ ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ, ես ու ամուսինս ուղղակի կորցրեցինք խոսալու ունակությունը․․․Ծնողները միշտ չէ, որ գոհ են լինում իրենց զավակների երկրորդ կեսի ընտրությունից: Նրանք բոլորն էլ ունեն տարբեր արձագանքներ ` ինչ-որ մեկը ընդունում է իր երեխայի ընտրությունը, ինչ-որ մեկը սկսում է վիճել և ընտրության առաջ է կանգնեցնում երեխային:

Բայց ես միշտ գիտեի, որ իմ որդուն համոզելն անհնար է և վճռական էի ընդունելու նրա ցանկացած ընտրությունը, բայց երբ տղաս բերեց իր ընկերուհուն, ես չէի հավա տում իմ աչք երին:Ես և կինս վաղուց էինք կռա հել, որ ինչ-որ մեկը հայտնվել է մեր որդու կյան-քում: Նա դարձել էր անուշադիր, մտքերով սավառնում էր ամպերի մեջ, իսկ երեկոյան անհետանում էր: Սա շարունակվեց բավակա-նին երկար ժամանակ, բայց որդիս չէր շտապում մեզ հետ ծանոթացնել իր ընտրյալին, և մենք էլ նրան չէինք ստիպում, վերջիվերջո նա ընդամենը 20 տարեկան էր և դեռ ժամանակ կունենար ամո ւսնանալու համար: Բայց մի անգամ նա գալով տուն մեզ ասաց․

-Մայրիկ, հայրիկ, ես հաջորդ ամիս ամուսնանում եմ, — շտապելով նաև ավելացրեց. -Ես և Մարինան արդեն դիմում ենք ներկայացրել՝ամուսնության համար:

Ես ու կինս զար մացած նայեցինք միմյանց:

-Դե որդիս դու գիտես, որ մենք միշտ քո կողքին ենք,- ասա ցի ես, և փորձեցի իրավի ճակը միքիչ թեթևացնել․

-Մինչ հարսանիքը դու գոնե կծանոթացնե՜ս մեզ հետ նրա հետ։

-Իհարկե,- թեթևացած պատասխանեց տղան։ Միայն թե իմացեք, որ նա ինձանից մի քանի տարով մեծ է։

Մեկ շաբաթ անց մենք հուզմունքով ակնկալում էինք հանդիպել մեր ապագա հարսիկին: Կինս արագորեն սեղան բացեց, և ավարտե-լով բոլոր նախապատրաստությունները ՝ նստեց բազմոցին:

-Ում էլ որ մեր տղան ընտրի, մենք պետք է հանգիստ և զսպված լինենք, — ասաց կինս՝ ինքն իրեն հանգստացնելով:

Կնոջ մտքերն ընդհատվեցին դռան զանգից: Ես բացեցի դուռը և ներս հրավիրեցի մեր երկար սպասված հյուրին: Առաջինը ներս մտավ որդիս, որից հետո նրա ընտրյալը:

-Սա Պավել Ալեքսեևիչն է՝ հայրս, իսկ սա մայրս է՝ Ալեքսանդրա Իվանովնան, — հանդիսավոր կերպով սկսեց Անդրեյը, — նա էլ իմ…

-Մարիանա՜,- միասին ասացինք ես և կինս՝ որդուս ընդհատելով։

Միջանցքում տիրեց լռություն։ Որդիս զարմացած մեկ մեզ էր նայում, մեկ Մարիաննային։

-Համեցեք հյուրասենյակ,- ստիպված ասաց կինս։

Նստելով սեղանի շուրջ, նորից լռություն տիրեց։

-Չեմ հասկանում ինչ է կատարվում այստեղ,- բարկացած ասաց Անդրեյը։

Ես լուռ բացեցի շամպայնի շիշը, և լցրեցի բոլորիս բաժակները։

-Խմենք մեր հանդիպման համար,- բաժակը վեր բարձրացնելով ասացի ես։

Կինս և Մարիաննան լսելով ինձ վերցրեցին բաժակները։

-Ես չգիտեի, որ Անդրեյը Ձեր որդին է,- ամաչելով ասաց Մարիաննան։

-Մի արդարացիր Մարիան,- հանգիստ ասացի ես․- Ես և կինս որոշել ենք, որ կընդունենք մեր որդու ընտրությունը, բայց անկեղծ ասած, դու մեզ շատ զարմացրեցիր։

Տղաս սկսեց ավելի շատ բարկանալ՝ չհասկանալվ, թե ինչ է կատարվում։ Ես հան գիստ ա սացի Անդրեյին, որ Մարիաննան իմ քրոջ համադասարանցին է և որ արդեն 10 տարի է, ինչ մենք չենք հանդիպել։ Փաստորեն Մարիաննան ոչ թե մի քանի տարի, այլ հենց 10 տարով էր մեծ մեր որդուց։Ի վերջո, որդուս հարսանիքն այնուամենայնիվ տեղի ունեցավ, և մենք դեմ չկանգնեցինք նրա ընտ րութ-յանը, քանի որ իմանալով և՛ Անդրեյին, և՛ Մարիա ննային, ես կարող էի ենթադրել, որ այս կնոջ համար իմ որդին շատ երկար է պայ-քարել, և որ նրանց դեմ գնալով նա կարող էր հեշտությամբ սահմանափակել հաղորդակցությունը մեզ հետ, իսկ մենք դա չէինք ցանկանում:

Մենք իսկապես չէինք ցանկանւմ կրցնել մեր որդուն։ Նրանք այժմ ունեն երկու երեխ և մենք պաշտում ենք մեր թոռներին, չնայած ն-րան, որ այդքան էլ երջանիկ չենք մեր որդու ընտրությունից։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика