Երբ որդին տարեց հորը հրավիրեց ռեստորան, բոլորը մեծագույն զզվանքով էին նայում նրա վրա․ Նրանք չէին պատկերացնում, թե ինչի ականատես կլինեն րոպեներ անց․․․Որդին հորը հրավիրեց ռեստորան ընթրելու: Հայրը շատ ծեր էր ու թույլ: Ուտելիս թափում էր վրան, ձեռքերը դողդողում էին, չէր կարողանում լավ ծամել:
Մարդիկ նրան նայում էին զզվանքով ու տհաճո ւթյամբ, իսկ որդին շատ հան գիստ էր, ուշադրո ւթյուն չէր դարձնում:Երբ վերջացին ընթրիքը, նա հորը ուղեկցեց զուգարան, մաքրեց հագո ւստը, սանրեց մազերը, ուղղեց ակնոց ները:Երբ նրանք սրահ մտան, բոլորի բերանը բաց մնաց:Նրանք զարմանում էին, թե ինչպես նա չի ամաչում իր հորից:Երբ հասան դռան մոտ հայրը շրջվեց ու հարցրեց.

-Որ դիս քեզ չի թվում, որ մենք ինչ որ բան մոռ ացել ենք:
-Ոչ, հայրիկ, մենք ոչինչ չենք մոռ ացել, — ասաց որդին:
-Սխալվում ես որդիս, մենք դաս թողեցինք այստեղ յուրաքանչյուր որդու համար և հույս՝ յուրաքան չյուր հոր համար, — ասաց հայրը:
Հոգ տարեք նրանց մասին, ովքեր հոգ են տարել ձեր մասին, ոչ ոք ապա հովված չէ ծերությունից ու անօգնական վիճակից:
